
«درنده با احساس»
نویسنده :علی اکبر امیدی .
« بگذار باور کنند دیوانه ای،
آنگاه که تو فراتر از خودت پیش می روی و آنها در جهل خویش مرده اند.» (علی اکبر امیدی)
«Let them believe that you are crazy, then you are going beyond yourself and they are dead in their own way»
در آن نقطه که تمام میشوم از خویش ، در تو به دنبال آغازی زیباتر ام. هان ای درنده با احساس که مرگ مرا زندگی میکنی ! مرا می پویی، مرا می رویی . تنها می شوم از خویش و آکنده می شوم از تو. شروع می شوی مرا ، آری مرا آغاز می شوی، مرا قدم میزنی، مرا موج می شوی اما خالی ام از خویش و فراوانم از تو.
همان هنگام که پیمانه ای پر از منی و من از خودم عاری!! سپاس که مرگ مرا زندگی میکنی . سپاس که آوار مرا می سازی و ویرانگی ام را سامان می بخشی و «خیل تو در من» مرا هیچ می کند از خویش . « شورشی عجیب از منی و من بی لشکر ام از خویش. آنقدر می تابانی ام که غروب خویش را از یاد برده ام. صمیمانه زیست میکنی مرا .« اگرچه از آغاز خویش خوشحالم اما بیا و مرا به عدم ام بازگردان و خودت را باش» از این من تاریک به در آی و پنجره باش. بگریز از من که
آغاز من تو را می میراند. طلوع ات را پس بگیر و مرا برگردان به غروب خویش. تاریخ من گذشته است و وقت باریدن توست. وقت جنبیدن توست.
اما مرا نصیحتی ست تو را . از همین آغاز خودت را خوش بنما ، زیباتر بروی و صمیمی تر ببار. جلوتر از تو عجیب است و پر از ابهام. آن طرف تر از تو زمانی ست بی بخشش. برای خودت ببر هر آنچه کمی بعد از این آغاز ، هیچ اش نیست. آن طرف تر از این آغاز ، مهربانی ببر، عشق ببر ، روح ببر تا حیات ببخشی این مردگان پر از زندگی را . آگاهی ببر که کمی بعد از این آغاز عالمی ست ناآگاه! از همین ابتدا طلوع کردن را بیاموز که آن طرف تر از این آغاز، سکونی ست پر تکرار و سکوتی ست مرگبار و خلوتی ست غم انگیز . بگشای درون های بی پنجره را . پرواز را بیاموز به بال های تلنبار شده و شور رهایی را در آنان زنده کن.
سپاس از آنکه در اندیشه ی آغاز منی اما جلوتر از تو جهانی آماده ی توست .