ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

جهان ناپیدای من

جهان ناپیدای من.

نویسنده: علی اکبرامیدی


پاییز زیبایی ست، انفجار بارانی ابرها زمین سبز خانه را بمباران می کنند و من اینجا زیر آلاچیق منتظرم تا همسرم با استکان چای بیاید و هردو باران امروز را بو بکشیم و در طراوت هوای بیرون از ویلا گپ و گفتی بکنیم. یک دختر و یک پسر، می توانند با نگاه شیرینشان روی تمام تلخی های زندگی خط بکشند و همسرم که مهتاب پر فروغ شبهای من است. صدای بوسه های باران روی سقف آلاچیق و حرارت چای خوش طعم همسرم خاطره انگیز ترین اتفاق زندگی من است و زندگی درست همینجاست. نمیدانم آن بیرون چه خبر است اما من اینجا کنار همسر و فرزندانم خوشبختی را بغل می کنیم. امروز سومین روز از آن ده روزی ست که مرخصی گرفته ام و تنها هفت روز دیگر فرصت داریم تا در ویلا خوش بگذرانیم و بعد از آن باید بروم کنار لپ تاپ و ابعاد و اندازه و هندسه و خلاصه ساختمان سازی و استرس های لذت بخشش. این سبک زندگی را خودم انتخاب کردم، درست موقعی که کنکور معماری دادم و قبول شدم و تمام سرمستی جوانی من حول محور طراحی خانه های سه بعدی و نقشه و نما می چرخید. معماری را دوست دارم و احساس می کنم بیشترین میزان از هنری که در کائنات هست را در خودش محفوظ نگه داشته است و به واسطه ما این هنر زیبا را به آپارتمانها و واحدها و ویلاها هدیه می دهد.
بگذریم، بیاییم توی لوکیشن قبلی کنار همسر و بچه ها.
من پاییز و بارانهای صمیمی اش را دوست دارم، در واقع پاییز فصل محبوب من است و این سه روز هرموقع دلم هوای باران می کرد، باران بارید.
اگر در رشته تخصصی خودم مشغول به کار نمیشدم شاید این حس و حالی را که از بچگی نگهش داشتم و جذابیت های روحی ام را تقویت می کند دیگر نبود و امروز بیش از آنکه دغدغه پاییز و باران را داشته باشم مرغ خیالم در جای دیگری پرسه میزد و خودمم جای دیگری بودم.
از آغاز دوران دانشجویی که یاد دارم با آثار کریستوفر الکساندر و تصویرگری های میکل آنژ نعشه میشدم و خماره صادق هدایت و اشعار شهریار و شیفته ی فیلم های معناگرای ایرانی بودم، همیشه انتظار همین سبک زندگی را می کشیدم تا بتوانم در آغوش آرامشی که دارم خیال پردازی کنم و جهان های ناپیدای معماری را در عمیق ترین جای خیالم جستجو کنم.
واااااای شگفت انگیز است که به اندازه کافی فرصت دارم تا به تمام دلبستگی های خودم جامه عمل بپوشانم.
و.... چیشد این چه صدایی ست؟!!!!!!
صدای زنگ ساعت گوشی است. تنظیمش کرده بودم روی ساعت شش. واقعیت زندگی من نه آن چیزی که نوشتم بلکه چیزی ست که هستم، یک کارگر، فارغ التحصیل معماری که هیچ گاه در این جامعه نتوانست شغلی متناسب با تخصص مورد علاقه اش را داشته باشد و بحران مالی نگذاشت ازدواج کند و همسر و فرزندی ندارد و اگر هم اعتراض بکند می شود اغتشاش گر و بی دین و خلاصه بگذریم. ممنون که تا اینجا همراهیم کردین و سپاس از اینکه
خلوت نوشته هام رو با حضور گرم نگاهتون زینت دادین.
پایان...

۲۱
۷
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید