ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

تا «شعر» من شود

تا «شعر» من شود.
نویسنده :علی اکبر امیدی
تو بغض های مرا فریاد کن ، دیگری فریادهای تو را خواهد نواخت ، و حتما صمیمیت دست های یک نقاش زمزمه این ساز را خواهد شنید و در سرزمین خیالش، چهره ی آن صدا را خواهد بافت.
و نگاهی همین نزدیکی آن نقش را خواهد خرید .
سرزمینی خواهیم شد از نقش هایی که هم بغض اند و هم فریاد . لشکری خواهیم شد از صدا. عالمی خواهیم شد از حرف ، از شعر. خویش را در میان واژه ها می رقصانیم و می تازیم و فلسفه می زاییم. آنقدر بغضم را در حنجره شعر فریاد میزنم تا «شعر» من شود تا« شهر » من شود
تا کسی نماند بی معرفت از خویش. در میان زندگی ام به جستجوی آنچه مرا باخت !! آنچه تو و مرا در هم کشت ،آنچنان که نه تو منی نه من تو. اندیشه ای میانم گفت : چرا برای زنده کردن خدای خویش خدای مرا کشت؟ و من
دوباره از حال جنون انگیز خود می گریزم و در هرچه غیر از خویش می لولم .
مرا نشکن ، کمی صبر کن تا حیاتم را بشنوی، شاید در گوشه ای از من ، خودت را یافتی. شاید در اعماق بی جان این مجسمه حیات خدا را دیدی.
مرا نشکن، شاید صدای سحرآمیز این سکوت کهنه ی در خفا مانده به داد دلت برسد . مرا بشنو، مرا بگو، مرا بنواز، مرا شعر کن، مرا زندگی کن . کمی از رسالت خویش بگذر تا به من برسی. کمی پیامبر من باش و قبل از رسیدن غروب های نا خوانده مرا بتابان.
تو را به خدا قبل از آنکه شب برسد، طلوعم کن.
پایان...

۱۴
۰
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید