
«بیایید مهربان باشیم»
نویسنده: علی اکبرامیدی.
مهربانی و عشق و خوی نیکو، آدمی را زنده نگه می دارد حتی اگر در قید حیات مادی نباشد.
بگذارید در ادامه یکی از اشعار خودم را برایتان بنویسم و در مورد آن کمی حرف بزنم.
« مگر برای تبسم چقدر زمان داریم»
«که هر دقیقه به دعوا و طعنه می گذرد»
به راستی هیچ کس نمی تواند زمان سکونت خود را در زمین اندازه بگیرد و درخت عمر هر لحظه مورد تهدید هیزم شکن هستی قرار میگیرد پس چرا اخم! چرا عصبانیت! چرا تند خویی و پرخاش! چرا فحاشی و بد گویی! چرا دعوا و درگیری!
مگر برای خندیدن و شاد بودن چقدر زمان داریم که بخش اعظمش را خوراک پریشانی و آشفتگی و تنش های عصبی می کنیم.
امروز فرصت آن را داشتیم که زنده باشیم و زندگی کنیم، آیا اطمینان داریم که فردا هم هستیم؟! پس لطفا همین الآن اگر از کسی دلخوریم و یا کینه ای از او به خورد دلمان داده ایم و یا غیبتی کرده ایم و بدگویی کسی را کرده ایم تلفن را برداریم به شکل یک پیام عذر خواهی و یا تماس تلفنی، تلاطم این دلخوری را فرو بنشانیم. مبلغ مهربانی و بخشش باشیم. آنجا که
سرمایه دل شکست نمی خورد بورس مهربانی و بخشش است. آنجا که تمام عشق به مصاف تمام قهر می رود، آنجا که قوای لبخند به مقابله با اخم صف می کشد، تردید نکنید که شیطان جای زندگی نخواهد داشت.
همین امشب لبخند بزنیم و دیکران را ترغیب کنیم گاهی بی هیچ دلیلی بخندند و شاد باشند.
افسرده ترین موج ها هم در رویارویی با لبخندهای سختمان ناکام می مانند.