
«بزرگترین خیال خدا»
خدا بزرگ است؟ اگر بزرگ است چقدر بزرگ؟ آنقدر که در تصور نمی گنجد، یعنی فراتر از تصور ما هم، میزان برای اندازه گیری هست؟ خدا بزرگتر از هر میزانی ست، خدا بزرگتر از خودش که دیگر نیست هست؟ بگذریم، به عقیده من خدا آفریدگار میزان هاست، مقیاس محصول قدرت اوست و خدایی که خالق اندازه هاست اندازه گرفته نمی شود. چگونه خدا از خدایی خویش لذت می برد وقتی فراتر از او خود اوست، چگونه از فضا لذت ببرد وقتی فضایی توان در بر گرفتنش را ندارد. خدا جای نمیگیرد بلکه هرچه هست جز او در او جای میگیرند و خارج از او خود اوست. پس این خدای بی نهایت چگونه طعم خدایی اش را بچشد و خودش را در قد و قواره غیر از خویش به نظاره بنشیند.
چگونه در مقیاس ها جای بگیرد و پایین تر از خویش را تجربه کند. چگونه قدری از کالبد خدایی اش بیرون بیاید و آنچه آفریده را در کمی خارج از خودش ببیند.« البته منظور نویسنده خارج از مقیاس خداست چون خارج از خدا، خداست.»
می بایست قدری بنشیند و خیال کند، چه چیزی را خیال کند چیزی که نیست و قرار است باشد؟؟ مگر خدا آگاه به همه چیز نیست؟ پس تمام خیال ها را می داند، و عالم به عالم تخیلات انسانهاست. قلم خیالی اش را بر می دارد و خیالش را به تصویر می کشد. دو چشم می کشد تا آنچه خلق کرده است را ببیند، دو. پا می کشد تا در فضای چند بعدی جهان راه برود،
دو دست می کشد تا آنچه لازم دارد را بردارد و آنچه می خواهد بگیرد، دهانی میخواهد برای خوردن و آشامیدن، ابزاری برای لذائذ جنسی، و ذهنی که تمام این تجربه ها را بفهمد و درک کند.
سنگ نرمی برداشت و تصویر کشیده شده را روی آن تراشید و مجسمه ای پدید آورد، زیبا بود و بی نظیر، «اولین مجسمه شبه خدای ماقبل خلقت» مجسمه بی حرکت بود، خدا در آن حلول کرد، وای چه می بینم!!!!! به یک باره قدری از آن همه جلال و جبروت در یک مجسمه جای گرفت
و خدا در وجهه انسان خویش را دید.«انسان آینه ای شد تا خدا خود را ببیند» انسان، آری موجودی که خدا را به خیالپردازی وا داشت، موجودی که خدا را به خودش نشان داد.
خدا تا خودش را در وجهه انسان دید، گفت فتبارک الله احسن الخالقین«نظر نویسنده این است» آری هنگامی که خدا با دو. چشم انسانی بیکرانی خویش را تماشا نمود فرمود فتبارک الله احسن الخالقین.
ادامه دارد...