
امشب چشم هایم
نویسنده: علی اکبر امیدی
صدای شعر می آید
صدای نور
صدای گردش کودکانه ی ماهی،
میان آن حوض صمیمی در اغوش حیاط.
صدای بغض می آید از پنجره ای دور
که سایه ی تو از پشت آن پیداست.
من همین قدر شفافم
که اندیشه سهراب پای آن نهال کوچک رو به زندگی ، شعر می زایید.
مهتاب در آغوش پنجره اتاقت خوابش برد و هق هق های آخر شب ام در میان سرود جیر جیرک ها گم شد.
کاش فردا اگر باران آمد نگاههای معطل مانده
در پشت پنجره را پاک نکند .
کاش فردا که خورشید آمد ، غصه های امشب چشم هایم را از یاد پنجره نبرد.
کاش تیرگی اشک هایم در شورش وانفسای صبح فردا زنده بماند و امشب مرا شهادت بدهد .