
هرجا زبان، به تیغ سکوتی بریده شد.
در ما غرور عربده ها را فرو نشاند.
وقتی که غصه آمد و بر سفره ها نشست.
لبخند و ذوق و قه قهه ها را فرو نشاند.
هرجا که اسب سرکش ساعات می دوید.
بغضم، شتاب عقربه ها را فرو نشاند.
این نعش خشک و خسته ی تنهاتر از کویر
خشم عجیب حرمله ها را فرو نشاند.
✍️علی اکبرامیدی