
ابریشم اشک هایش...
نویسنده:علی اکبرامیدی
روی ابریشم اشک هایش ، ترس شکنجه های این روزهای مبادا نقش می بست، همین روزهای مبادایی که نگران آمدنش بود و روی تلاطم شعارهایش هزاران موسیقی هماهنگ و موزون برای حفظ آزادی میجنگیدند.
در چهره گلگونش غصه انتهاری میکرد و خرمشهر امیدهایش را به ویرانی مبدل می نمود.
زبان که به شکوه می گشود هزاران واژه برای همخوابی در یک زفاف صمیمانه خیز بر می دارند و جنین اعتراض را می زایند و در لابه لای پس گردنی های این یهوداهای سیه سیرت و بدچهره ، مسیح میشدند و صلیب می پوشیدند .
آخر ای مهربان جان شوکت روی، این گلوله های رنگارنگ اشک هایت را در مصاف با انفجار سهمگین نفرت چه امید کامیابی ست. مگر آن کور اندیش ، بد فهمی که مدام در هم آغوشی خواب های بی پایان جهل است با ندای بیداری تو
بر می خیزد؟!
اینجا جامعه نیست یکطویله بزرگ است پر از حیواناتی متفکر ، که درخت امپریالیسم را با خون خویش می پرورانند. نت های نفرت انگیز نگاهشان پر از موسیقی مکر و حیله است و جام های شوکران شان سایه به سایه به دنبال
اندیشه های سقراطی ست. آری همان اندیشه هایی که به دهان بدبوی جهل و نادانی ، آگاهی میخوراند و آزادی می پراکند و عشق می تابد.
آغاز...