
«آدمزار»
نویسنده: علی اکبر امیدی
اگر در آدمزاری زندگی می کنی که جز تو کسی نمی فهمد چه می کنی؟ تلاش می کنی با سلاح عقلت به جنگجهل بروی؟ آنچه می دانی را از کجا آموخته ای؟ این علم به چه دردی می خورد وقتی مشتری ندارد. بهار را برای زمستان تعریف می کنی و زمستان را برای بهار. آن آدم های غوطه ور در آدمزار هستی چه می دانند که تو چه می دانی!
با عقل به مهمانی بی عقلان می روی ؟
در این تلاطم بی عقلی با یک قطره عقل نمی شود کاری کرد.
اینجا طعم خون را نمی چشند از ترس آنکه شراب نباشد. اینجا برای یک شیرین هزار فرهاد می کشند ، اینجا افکار را سلاخی می کنند و عقلها را مصلوب. اینجا خطاهای انسانی بسیار است و ترحم خیلی کم. در این آدمزار بی ثبات آدمخوار می روید. اینجا قلب ها در هراس نمردنند و چشم ها پر از بی اشکی و حنجره ها جفرافیای سکوت!؛
اینجا جهان عنکبوت های ماده است که جهل می تنند . جهان عصاهای بی حرکتی که پر از مارند.