اما خواب رفیقم. البته ابتدا این را بگویم که او هم از روحانیون و از جمله‌ی آخرین کسانی بود که در این زندان هم‌زندان من بود و تا حدودی هم به حکومت ستمگر گرایش داشت؛ ولی با این همه زندانی شد و کتک خورد و شاید هم برای اینکه با روش خودش از من اطلاعات کسب کند به سلول من فرستاده شده بود. البته من آزاد شدم و او در زندان ماند. من خواب او را از زبان خودش بیان می‌کنم. گفت:
«در خواب دیدم که به همراه شما به حرم حضرت عبدالعظیم حسنی در شهرری رفتیم. شما در حالی که به گلدسته‌ی بلند حرم نگاه می‌کردی به من گفتی: من می‌خواهم به بالای این گلدسته بروم. من گفتم: این کار غیرممکن است. گفتی: خیر، ممکن است. ناگهان دیدم شما از زمین بلند شدی و به بالاترین نقطه‌ی گلدسته رفتی. وقتی به بالای گلدسته رسیدی، در حالی که به‌عنوان خداحافظی دست تکان می‌دادی از دور مرا صدا زدی و گفتی: دیدی من می‌توانم این کار را بکنم؟ من هاج‌وواج مانده بودم و با شگفتی و حیرت به شما نگاه می‌کردم که ناگهان شما از بالای گلدسته اوج گرفتی؛ چنان که گویی پرواز می‌کنی. سپس با من با اشاره‌ی دست خداحافظی کردی و به سوی آسمان بالا رفتی!»
وقتی خوابش را برایم تعریف کرد، گفتم حتماً تعبیر آن، شهادت است! البته چنین نبود بلکه تعبیرش آزادی بود؛ چون چند روزی نگذشت که از زندان آزاد شدم.*
_______________________________________
* «خون دلی که لعل شد» (خاطرات حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنه‌ای از زندان‌ها و تبعید دوران مبارزات انقلاب اسلامی)، ص 261
