تجربه ی کارآموزی من به عنوان یک دانشجوی مهندسی عمران

مدت کارآموزی من در اولین شرکتی که در آن مشغول شدم چندان طولانی نبود. بعد از دو ماه از شرکت بیرون رفتم و علت آن را ترس و ضعف مدیر واحد مناقصات میدانم که از هرگونه یادگیری و پیشرفت من جلوگیری میکرد و این حقیقت را که من فقط بهخاطر یادگیری و کسب تجربه در آنجا حضور دارم را نادیده میگرفت. اما فایدهی همان دو ماه برای من آشنایی با محیط کار بود. با ترس از دست دادن شغل در افراد آشنا شدم. افرادی را دیدم که به قول فروغ همچنان که تو را میبوسند در ذهن خود طناب دار تو را میبافند، کسانی که حاضر نبودند کلمهای از دانش و تخصص خودشون رو به دیگری آموزش دهند یا اینکه برای ارتقای خودشان از همکارانشان که در ظاهر با آنها روابط خوبی داشتند بدگویی میکردند.
روزی که از شرکت میرفتم یکی از افراد شریفی که در آنجا شناختم مرا به سازمانی دیگر معرفی کرد و به من گفت که مدیر سختگیر و بداخلاقی در انتظار من است. به شرکت جدید رفتم، ناملایمات زیادی هم در آنجا تحمل کردم. در ابتدا سخت پذیرفته شدم اما بهترین تجربهی کاری من تا کنون در همانجا رقم خورد. سازمان کوچکتر و نوپا بود اما افراد همدل، صمیمی و حرفهای بودند. بیدریغ به من آموزش دادند و من رشد کردم. انگیزه داشتم و در کنار تحصیل در دانشگاه به شدت فعالیت میکردم. مدیر سختگیر من دلسوز بود و کمک به پیشرفت من را سرمایه گذاری و عامل رشد سازمان خودش میدید.

هنگامی که عزم رفتن از شرکت اول را داشتم اطرافیان مرا ملامت میکردند که این سازمان معتبری است رهایش نکن! اما من از رها کردن نترسیدم و رشد کردن خودم را هدف قرار دادم. از روزی که رفتم قریب به دو سال میگذرد، من در این مدت تجارب مختلفی داشتم و مهارتهای زیادی کسب کردم. در پروژههای مختلفی همکاری کردم و افراد متخصص زیادی را شناختم و هر روز از آنها یاد گرفتم، اما کسی که نگران بود من از او یاد بگیرم هنوز مشغول انجام همان کار است.
کارآموزی فرصت یادگیری مهارتهای بازار کار و کسب تجربه است، از اشتباه کردن نباید ترسید، حتی باید اشتباه کرد برای قویتر شدن. مهمه که فرد آموزشپذیر و با پشتکار باشد و اساتید خوبی برای شروع مسیر شغلی خودش انتخاب کند، همچنین از رها کردن سازمانها و افرادی که توانایی کارآموز و عطش یادگیری او را نادیده میگیرند نباید ترسید.