
چشمانم را باز کردم. همه جا را نور گرفته بود، چنان بود که گویی دیگر چشمهایم دوست نداشتند هیچگاه بسته شوند. دستانم را گرفتم جلوی رویم، آنها را نمیدیدم؛ خدایا! چه اتفاقی افتاده است؟! دستهایم را به صورتم نزدیک کردم و گذاشتم روی چشمانم. بالاخره همه جا تاریک شد. براستی چرا تحمل آنهمه نور را نداشتم؟ سوالم در ذهنم پیچ خورد. تحملش را نداشتم؟ پس دستانت را بردار که شاید از دست بدهی، یا داده باشی! بله متاسفانه! دیگر از نور خبری نیست، هیچ نوری! همه جا تاریک است، تاریکِ تاریک. چشمانم را میبندم و باز میکنم، اما انگار هیچ اتفاقی نمیافتد. چه فرقی دارد بسته بودن و باز بودنشان در این تاریکی؟ اصلا چه فرقی میکند بودن یا نبودنشان؟ پس انگشتانم به سرعت به سمت چشمانم حرکت میکنند! آآآآآه چه دردی!!! چندین ساعت به خودم میپیچم ولی دیگر تمام میشود. آری من از آنها خلاص شده ام.
یکبار از این راحت شدم و هزار بار دلم از آتشی که با این چشمها به جانش میافتاد راحت شد!