ویرگول
ورودثبت نام
نشریه مرصاد
نشریه مرصاد
نشریه مرصاد
نشریه مرصاد
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

پروانه های رنگین

" وندر دل آتش در آ پروانه شو ، پروانه شو

وانگه بيا با عاشقان همخانه شو ، همخانه شو "

و اینگونه بود یاد آنان که از سیم‌های خار‌دار و از لا به لای مین‌ها گذشته و گاهی تخریبچی پر میزد جانش این میان... بعد از ۴۰ سال، گذشت. در آن زمان سن محدودیتی نمی‌شناخت همچون پروانه‌هایی که در میان رنگین‌کمان حل شده‌‌یِ رنگِ خدادای به خود گرفته پر میزنند تا به چشمه‌ی هستی دست یابند و " اکرم الموت" را برگذیدند.

و شمع روشن خانه‌یِ متروکه سرد و تاریک شدند سوختن و با لبخند چشم بر دنیای فانی بستند، عهد بسته بودند میان خود و خدای متعال مصداق " احیاء عند ربهم " باشند و چه عهد زیبایی!

و هنوز که هنوز بال‌های زیبای‌شان به رنگ خاص و خلوص خود مانده... ما نتوانستیم از عهد آنان باشیم که ممات‌مان حیات‌مان باشد و از رزق خدا بهره‌ایی ببریم و چه جامانده‌ی غریب و عجیب الاحوالی...!

ما میان "سبیل الله " سبیل حیاتِ لفظ فانی گرفته برگذیدیم، و مانده‌ایم میان خرابات این برگذیده‌ی مادی‌.

و خداوند گفت "لاتحزنوا" چه حزن عظیمی‌ست ماندن اندر خم اول دنیا، جامه عمل نپوشاندیم به شهادت و تنها کلمه شهید ماند میان چرخش زبانمان.

" مرغان عاشق زین قفس پرواز کردند، پرواز را تا بیکران آغاز کردند "

اگر از همان اول بعد از اذان در گوش‌مان میخواندند: به قفسی به نام دنیا خوش آمدید و میله‌های این قفس تعدادی بیشمار از خودمان است که تنها راهش از خود بی خود شدن است، ما هم پروازی تا بیکران داشتیم چه کنیم که اسیریم در میان خودمان، و گذر را خانه‌یِ امن خود برگذیدیم از همان ازل هم خانه‌یِ کسی نبود.

خانه ابدی خود را میان متروکه ای پر از گناه ساختیم و این شد اساس زندگیمان و خدا گفت: " ان اوهن البیوت لبیت العنکبوت" و تار عنکبوت خود گناهانمان است که در میان سستی خانه‌ی خود را ساختیم عجب طوفانِ ویرانگری خواهد بود برای سازه‌های این خانه...! اه از دل که پر میکشد برای نوشیدن شهد شهادت و جسم به دنبال فانیاتِ دنیا که قساوت‌هایش را با شکر حل و به جان مقدسات سرریز می‌کند.

اما دل برای حمل امانت عاشقی کم بود و جسم و جان لازم، و این مخلوط فنا و بقا بود که به عرش رساند نجوای شهدا را و برگزیده شدند از میان انبوهی از گل‌های لاله، که در میان ساقه‌های گل لاله عشق در جریان بود، هیچوقت راکد نماند. لیکن خونی که در میان مویرگ‌هایمان جاریست در واقع راکد است که ما در پی رستگاری بودیم ولی تنها قابش گرفته و در میان دل محفوظ نگه داشتیم، باید مثل رودی پر خروش میان تن و جان جاری بشود تا مستحق "نوتیه اجرا عظیما" باشیم، در واقع جسم پروانه باید خاکستر شود تا جان جاودانه بماند و این شرط شهادت است.

" این واژه در قاموس دل با خون قرین است، این داستان آغاز و پایانش همین است "

زهرا تلاوری

۰
۰
نشریه مرصاد
نشریه مرصاد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید