اسفند که میشه، لا به لای خونه تکونیها، دغدغه های لباس نو، سفره هفتسین و عیدی دادن، به این فکر میکنم این یکسالی که گذشت، چقدر از زندگی فهمیدم؟
چه چیزایی تجربه کردم جز درد و درد و درد؟
جز فکر مرگ؟
کی فکرش رو میکرد یه ویروس، یه موجود نیمهزندهای که حیاتش به حیات سلول به سلول بشر وصله، بشریت رو زمینگیر کنه؟!
چیزی از درس و دانشگاه که نفهمیدیم.
به خودمون اومدیم و دیدیم تمام زندگیمون خلاصه شده توی یه صفحهی چند اینچی!
حتی عاشقی کردنمون!
همین که دل بستم و دل بست، واسه دوکلمه حرف زدن باهم، شدیم محتاج قطع نشدنِ اینترنت!
فرصت نشد به مامانم بگم عاشق شدم.
میخوام برات عروس بیارم.
ولی بازم وقتی شور و شوق و امید مردم برای خونه تکونی رو میبینم، یه تصمیم بزرگ میگیرم.
تصمیم میگیرم دل تکونی و فکر تکونی کنم.
افکار منفی و بداندیشی رو بذارم کنار.
آدمایی که احساس رو بلد نیستن بذارم کنار.
قدم اول رو اینجوری برمیدارم.
به سمت مادرم میرم که با روزنامه باطلهی دستش، داره شیشههای خونه رو پاک میکنه.
از پشت بغلش میکنم و کنار گوشش زمزمه میکنم:
«عروس نمیخوای مامان؟!»
با تعجب به سمتم برمیگرده.
تعجب و هیجان رو توی نگاه خسته ولی براقش میبینم.
با عشق میگه:
«عاشق شدی؟!»
زمزمه میکنم:
«دیوونه شدم! دیوونه ام کرد! اگه امید دارم به آینده، به خاطر اونه!»
لبخند میزنه و سرم رو میبوسه و میگه:
«چرا نمیخوام مادر؟! خوبشم میخوام»
لبخند میزنم، دستش رو میبوسم.
ازش فاصله میگیرم و زمزمه میکنم:
«شاید این بهار، فصل رویش امید باشد
فصل رویش عشق و سلامتی
کاش سیزده به در امسال، نحسیها را توی آب بیاندازیم تا بروند پی کارشان!
کاش امسال من باشم و تو و یک خیابان و نمنم باران بهاری، بیچتر!»
فاطمه ربیعی مطلق