
سبحان خورشیدی
در روابط میان فردی حساسیت های بسیاری در بطن روابط مخفی هستند، به گونه ای با کمی تامل می توان دریافت آیا از پایه و بنیان روابط خویش غلط است؟ یا درست؟.
همه چیز همانطور که ما درک می کنیم نیست و نبوده، ذهن انسان خطاهای بسیاری را به وسیله ی محرک های محیطی و ذهنی دچار می شود، به گونه ای که اختیاری برای ما نمی گذارند و تنها باید نقش های تحمیل شده را بدون تفکر و بینش بازی نمایم و در زندگی روزانه دچار هزاران تنش و تعارض روحی روانی شویم.
احساسات آدمی ورای شناخت ما نسبت به دیگر پدیده های اطراف ما می باشد، احساسات و عواطف برگ برنده ی زندگی جمعی و پاشنه آشیل تصمیمات ما می باشد، شور ذهن در روابط میان فردی بسیار قدرتمند است، اما خطرناک!. گاهی بسیار ممکن است ما از سر تنهایی برای پر کردن این خلا رابطه ای با فردی برقرار نماییم بدون هیچگونه بینش و تفکری ، تنها از سر ناچاری چنین تصمیمی می گیریم ، زیرا فشار های لجام گیسخته ی ذهن نیاز به برقراری رابطه با جنس مخالف را درخواست می کند، به گونه ای میل و امیال لذت جو و برای رفع نیاز تلاش می کنند که در صورت فقدان درخواست امیال ما مشکلات روحی روانی به اصطلاحی روان رنجوری را به ما هدیه می دهند.
افراد و نظریه پردازان بسیاری احساسات را در تقابل با عقلانیت حقیقت می دانند و افرادی دیگر خلاف این اذعان را نمود بارز جزمی بودن فرض می نمایند و عقیده دارند عواطف و احساسات ما با کنترل هیچ دشمنی با عقلانیت و تفکر ندارد. اما در تحقیقات انجام شده ای رهیافت پژوهش ها نشان می دهد وقتی انسان هیجان زده می شود، عقل و خرد او به یک سوم افت می کند(چه مثبت و چه منفی، چه عاشق شویم و چه اعصبانی، پر از خشم و نفرت و یا محبت و ...). یعنی اگر ما 180 ای کیو (ضریب هوشی) برخوردار و جزو نوابغ باشیم، ضریب هوشی مان به 60 می رسد(نرمال ضریب هوشی 100 است) یعنی مثل یک آدم عقب مانده تصمیم می گیریم.
همانطور که گفته شد امیال و خواست ذهنی و هورمونی ما نیاز به ایجاد رابطه با جنس مخالف را دارد، ما چاره ای جز اطاعت از این میل را نداریم هر انسانی که این نیاز را نادیده گرفته باشد دچار خودمداری شدیدی شده و یا کسانی که فاقد توانایی ایجاد رابطه هستند، با گذشت زمان احساسات سرکوب شده از نقطه ی تاریک ذهن به صورت تنش و ناآرامی فکری و عدم تمرکز و اضطراب آشکار می شود و که مریض می شوند در نتیجه برای رهایی از اضطراب و تنهایی و احساس تعلق داشتن و تعهد به فردی ما باید عاشق شویم و بخشی از خودشیفتگی خود را کنار گذاریم.
بسیاری از افراد برای ایجاد رابطه و پر کردن خلا عاطفی و رهایی از تنش های ذهنی دست به روابط نادرست با فردی که هیچگونه قرابت فکری فرهنگی ندارند می زنند، این روابط تنها برمدار هیجانات زودگذر طی می شود و با گذشت زمان بسیار کمی رابطه دچار تنش می شود زیرا در قدم اول هیجانات بر تصمیم غالب بوده و هیچگونه بینشی برای اینکه فرد مورد نظر تا چه حد به وی شباهت دارد و منظر اخلاقی چگونه است صرف نظر نموده و تنها بر پر کردن خلا تنهایی دست به چنین اقدامی زده، لذا با تحقیقات روانشناختی نشان داده می شود در بیشتر موارد هر چه فرد خواستن از منظر هیجانات تصمیم گیری کند برای رابطه داشتن با جنس مخالف خود به تدریج تنوع طلب و عدم ثبات معیاری برای ازدواج در وی پدیدار می شود. در نتیجه روابط بسیاری از افراد فرضا هر دلایلی که از حوصله ی بحث خارج است دست به چنین کاری که می توان به گونه ی بی اختیار و از سر اجبار برای رهایی از چنین تنش هایی وارد روابطی می شود که مدار آن رفع چنین بحران روانی است. در نتیجه همه انسانها به نوعی ناچار هستند عاشق شوند و عشق بورزند تا مریض نشوند. هر چه سن بیشتر می شود میل ما به ارتباط برقرار کردن بیشتر می شود و فشار روانی زیادی برای گرایش به ایجاد رابطه ی عاطفی برای رهایی از تنش های ذهن آشکار ، و ما وارد مرحله ی جستجوی شریک زندگی خود می شویم، در صورت فقدان به ایجاد رابطه فشار های روانی عظیمی ایجاد می شود این فشار ها به بخش اعظم نیاز جنسی سرکوب شده مربوط می شود.
عشق از نظر بسیاری از روان کاوان از جمله فروید شکل واکنشی برای ایجاد رابطه ی جنسی است اما این دیدگاه انتقادات بسیاری را انگیخته است که مدار شکل گیری روابط را منشا تمایلات جنسی بدانیم . در تحقیقات صورت گرفته نشان داده است که کشور هایی که بیشترین سرکوب برای روابط بین دو جنس انجام می شود یا از منظر فرهنگی یا دینی ، فرد برای رفع نیاز های جنسی ادای احساس عاشقی را مطرح می کند به این معنیست روح گرایش به جنس مخالف هدف شهوانیست و به منظور تخلیه ی جنسی است. در مواردی دیگر افرادی که بیش از حد این میل را سرکوب نموده اند هیچ معیاری برای انتخاب شریک جنسی خود ندارند بلکه از معیار های ظاهری استفاده می کننده.
6 اشتباه در رابطه ی عاشقانه
1)عدم احترام به یکدیگر:
اولین اشتباه در رابطه ی عاشقانه این است که هیچ رابطه ای بدون احترام رابطه ی خوبی نخواهد بود. روابط ما باید به گونه متقابل انجام شود، ما وقتی وارد رابطه ای می شویم چشمداشت هایی از یکدیگر داریم که اولین آن احترام متقابل به علایق و سلیقه های یکدیگر است، عدم چنین رفتاری باعث بحران در رابطه و رنجیدن می شود.
2)سعی می کنید ثابت کنید حق با شما است:
اشتباه بعدی در رابطه عاشقانه این است که به دنبال این باشید که ثابت کنید چه کسی درست می گوید و چه کسی اشتباه می کند. هر دو باید روی این حقیقت تمرکز کنند که اشتباه از جانب هر دوطرف است و به دنبال راه حل بگردند. در حقیقت هر چقدر بیشتر با کلمات مهربان از یکدیگر دلجویی کنند بیشتر نسبت به پیدا کردن راه حلی نیاز دارند تمایل پیدا خواهند کرد.
3)عدم اعتماد:
بسیاری از مردم فکر می کنند اعتماد چیزی است که یک بار برای همیشه ساخته می شود. این مشابه همان اشتباهی است که تصور می کنیم یک بار برای همیشه عاشق می شویم و عاشق می مانیم. به منظور حفظ برای همیشه شما در واقع باید همیشه روی آن کار کنید. دروغ نگویید و اعتماد را از بین نبرید تا مسئولیت رقراری در رابطه را به خوبی انجام دهید.
4)عاشق هستید اما دوست نیستید:
دوست بودن با یکدیگر بهترین رفتار در رابطه هر جای دنیا است. برای هم زمان بگذارید و در مورد هرچیزی که در ذهن و زندگی شما است با یکدیگر صحبت کنید. دوست بودن با یکدیگر میزان پایداری عشق شما را به شکل واقعی مشخص می کند.
5)نیاز یکدیگر را بر آورده نمی کنید:
هر فردی انتظار دارد نیاز هایش در روابط عاطفی پاسخ داده شود و گرنه این رابطه او را نامید و دلسرد می کند. مهم نیست این نیازها چقدر احمقانه به نظر برسد، باید نیاز های مهم شریک عاطفی خود را برآورده کنید. در روابطه عشقانه در زندگی مشترک هر یک وظیفه ی برطرف کردن نیاز های همدیگر را بر عهده دارند در روابط زوجین نمی شود یک فرد به تنهایی به رفع نیاز دیگری بپردازد، برای مثال ما بگوییم کار منزل به عهده زنان است ، این عقیده بسیار اشتباه و فاقد خرد است. زن و مرد باید در رفع نیاز یکدیگر مکمل یکدیگر هستند.
6) فعالیت مشترک ندارید:
اشتباه آخر از اشتباهات رابطه عاشقانه در زندگی مشترک این است که از احساس مثبت در رابطه عاشقانه قافل شوید. آیا احساس می کنید رابطه تان خسته کننده بوده و هیجان و اشتیاق خود را از دست داده است؟ ریشه ی این مسئله کمبود فعالیت های مشترک است. باید برای انجام فعالیت های مشترک و سرگرم کننده با یکدیگر وقت بگذارید.