یک هزار و سیصد و نود و نه...!
یکسال دیگر هم گذشت و سال به ایستگاه آخر رسید...
اواخر سال همیشه رنگ و بوی عجیبی دارد؛ گویی نفس های اسفند به شماره می افتد...
انگار که شاخ و برگ درختان حرفی برای گفتن دارند؛ و جانی برای تازه کردن...
تن سردم را به سختی از آغوش شوفاژی که سالهاست جای شومینه هیزمی را در اتاق پر کرده، بیرون میکشم و انگشتانم را دور فنجان لبریز از کاپوچینوی داغ حلقه میکنم و خود را پشت پنجره اتاق میرسانم!
پرده را کنار میزنم و پنجره را باز میکنم و چشم میدوزم به کوچه ای که میزبان فراشی سپید آسمان است.
دانه های برفی که رقص کنان خود را به دست زمین میرسانند ، بیچاره ها نمیدانند که قرار است آنها را در خود غرق کند...!
خنده ام میگیرد؛ به دانه های برفی که بخشندگی آسمان را به پستی زمینی میفروشند که فخر بی دلیلش گوش فلک را کر کرده...
چشمانم را میبندم و غرق میشوم در رویای روزهایی که رفت...
روزهایی که خندیدم, اشک ریختم و تمام لحظات خوب و بدی که با وجود قرنطینه خانگی کنار عزیزانم گذشت...
فکر به آدم های جدیدی که وارد زندگی ام شدند و آدم هایی که از زندگی ام رفتند....
همین روزهاست که تبدیل به یک جمله ی «یادش بخیر» می شوند و همراه پوزخند تلخ کنج لبم می آیند...
آری! امسال؛ پارسال میشود و من مات و مبهوت چشم به قطار زندگی میدوزم که مرا در واگن روزگار چپاند و با روزهای گس و شیرین امسال همراهم کرد...
و من در میان همین روزها بود که آموختم عاشق تر و جسور تر باشم...
و محتاط تر از همیشه در شطرنج زندگی گام بردارم...
نود و نه ای که گذشت...
به من آموخت جریان بهبود زندگی از احوال من میگذرد؛ درست جهانی که جز انبوهی از من و ما نیست...!
یا رب
و اینک که در آستانه سال جدید ایستاده ایم!
آرزو میکنم برای گرمی دلهایی از جنس عشق و امید...!
بارالها...
دردهایشان را درمان و زخم هایشان را مرهم باش!
بوی بهار را همسفر امید گردان و انسانیت را جانی دوباره بخشا !
الهی نگاهی....!
همیشه عشق باشد؛ همیشه برکت
آمین کریمی