امروز جایی دوستی نوشته بود چه بهتر که بعد از مرگ این بدن خاک نشود، بسوزانیمش و خاکسترش را به باد بدهیم. کمی فکر کردم دیدم آدم از آن اول اولش همهاش در حال سفر بوده تا همین الان و حتی تا آخرش، هر طرف رو که نگاه کنی کسی هست کوله بار بر دوش مسیری رو گرفته و سمت افقی میرود انسان بی سرزمین ابدی، گویی تقدیرش تا زنده است از تقدیر باد عاریه گرفته و نوشته شده بقول یک راهب بودایی حیوانات که جراحت برمیدارند نزد پزشک نمیرند یکجا ثابت میشوند سکون میابند تا زخم التیام پیدا کند اما آدمی پی دارو میرود طبیب می آورد و از طبیعتش دور میشود تا با زخم هم که شده حرکت کند و دائما به سفرش ادامه دهد حالا رواست این تن خسته بعد سال ها سفر و غربت بی سرزمینی بازهم اسیر حرکت باد شود و ذراتش در سرخ ترین غروب صحرا در هوا گرد باشد. حق آدمی نیست کمی آرامش داشته باشد کمی طعم سکون را بچشد و خستگی درکند از لحظه ی مرگ تا ابد برای الیتام رنج هایش بخوابد و از حرکت دست بکشد، اگر کمی انصاف داشته باشیم حق میدهیم که تن را به خاک بسپاریم و به بادش ندهیم.