
پوچ! کلمهای است که برخی افراد آن را نادیده و مسخره میگیرند. ولی از هر فردی که دربارهاش بپرسی و بخواهی چیزی بگوید، برایش موضوعی پیچیده است؛ و نمیتواند به راحتی در ارتباط با آن سخن بگوید. میتوان گفت: کلمهای است به ظاهر ساده با باطنی پیچیده!
وقتی کلمه پوچ را میشنوی اولین چیزی که به ذهنت می رسد چیست؟ فکر کن دربارهاش و برای خودت مفهومی از پوچ بساز. من اولین چیزی که در ذهنم میآید،یک مکان سیاه، تاریک و خالی است که در انتهای آن نقطهی روشنی قرار دارد.
درست است، پوچ در معنی عامیانه یعنی خالی ولی در ذهن من به معنی راهی به امید است. نقطه روشنایی را به یاد داری؟ آن نقطه مثل یک راه بود برای بیرون رفتن از یک چهارچوب.
چهارچوبی که درآن زندانی هستی، چهارچوبی که در آن قانونهای مسخرهات را زندانی کردهای و خودت هم در آن میان هستی؛ ولی ناگهان نوری را می بینی، نوری که وقتی به طرفش میروی متوجه خواهی شد یک راه برای بیرون رفتن از آن چهار چوب است.
میدانی پوچ به معنی خالی بودن چیزی نیست! بلکه پوچ به معنی بی مفهومی و بیهودگی چیزهایی یا افرادی است.