آن شب برف میبارید و صامتترین آهنگی که شنیده بودم با نیمه شب همخوانی میشد. برفها از جلوی چراغها رقصان پایین میریختند و اگر خیره میشدی ماتت میبرد. روی صورت خانهها و سنگ فرش خیابان ملحفه سفید میکشیدند اما عذاداران ساکت بودند و درخوابی عمیق. حتما صبح حس خلا درونشان را با چای شیرین و پنیر قورت میدادند و بچهها را برای برف بازی میبردند. اما هیچکدام خبر نخواهد داشت که امشب حقیقتا چه شد. اگر بپرسند میگویم آن شب نه عشقی وجود داشت، نه نفرتی. نه اندکی شادی و نه ذرهای غم. فقط سکوت بود، سفیدی و آرامش. و البته او. همان او که قوانین مجموعهها را برایم نقض میکند. حتی تهی هم برای من یک زیر مجموعه دارد.