
داستانی از شروود اندرسون
ترجمه: مرسده خدادادی
داستانی هست و نمیتوانم آن را تعریف کنم. کلماتی ندارم.
این داستان تقریباً فراموش شده است اما گاهی اوقات آن را به یاد میآورم.
این داستان در مورد سه مرد در خانهای در یک خیابان است. اگر میتوانستم کلمات را بگویم، داستان را برایتان با آواز میخوانم.
آن را به گوش زنان، به گوش مادران نجوا خواهم کرد.
از میان خیابانها میدوم و آن رو میگویم و میگویم.
زبانم شل خواهد شد و پشت دندانهایم تلق تلوق خواهد کرد.
سه مرد در اتاقی در خانه هستند. یکی جوان و ژیگولو است.
به صورت بیوقفه میخندد. مرد دومی هست که ریش بلند سفیدی دارد.
این مرد دوم سراسر آکنده از شک و تردید است اما گهگداری شکاش او را ترک میکند و مرد میخوابد.
مرد سومی هست که چشمان شروری دارد و مضطربانه اطراف اتاق حرکت میکند و دستانش را به هم میمالد.
این سه مرد منتظرند. منتظر. در طبقهی بالا زنی ایستاده است که پشتش به دیوار است، نیمی از او تاریک و کنار پنجره است.
این پایه و اساس داستان من است و هر چیزی که از آن میدانم در آن تقطیر شده است.
به یاد میآورم که مرد چهارمی وارد خانه شد. مردی سفیدپوست و ساکت.
همه چیز مثل دریا در شب ساکت بود.
پاهای مرد چهارم روی زمین سنگی اتاقی که سه مرد در آن بودند هیچی صدایی نکرد.
مردی که چشمان شروری داشت مثل مایعی در حال جوشیدن شد. مثل حیوانی در قفس با سرعت به جلو و عقب حرکت میکرد.
اضطراب او مانند عفونتی به مرد پیر مو خاکستری سرایت کرده بود و ریشاش را میکشید.
مرد چهارم، همان مرد سفیدپوست، به طبقهی بالا پیش زن رفت. زن آنجا منتظر بود.
خانه چقدر ساکت بود، تمام ساعتهای محله چه بلند تیکتاک میکردند.
زن در طبقهی بالا تمنای عشق میکرد. این میبایست همان داستان بوده باشد.
زن با تمام وجود تشنهی عشق بود. میخواست در عشق خلق کند.
وقتی مرد سفیدپوستِ ساکت به نزد او رفت، زن ناگهان از جایش پرید. لبهایش از هم باز شد.
روی لبهای زن لبخندی بود. مرد سفیدپوست چیزی نگفت.
در چشمانش نه سرزنشی بود و نه سوالی. چشمانش مثل ستارگان بیاحساس بود.
در طبقهی پایین مرد شرور نق میزد و مثل سگ گرسنهی گمشدهی کوچکی این ور و آن ور میرفت.
مرد خاکستری سعی کرد او را تعقیب کند اما عاقبت خسته شد و روی زمین دراز کشید تا بخوابد.
او دیگر بیدار نشد. مرد ژیگول هم روی زمین دراز کشید.
او خندید و با سبیل کوچک سیاهش ور رفت.
هیچ کلمهای ندارم که تعریف کنم در داستانم چه اتفاقی افتاد.
نمیتوانم داستان را تعریف کنم. مرد سفیدپوست ساکت ممکن است مرگ بوده باشد.
زن مشتاق در حال انتظار ممکن است زندگی بوده باشد.
هم مرد پیر ریشخاکستری و هم مرد شرور من را گیج میکنند.
فکر میکنم و فکر میکنم اما نمیتوانم آنها را درک کنم.
هر چند بیشتر مواقع حتی در مورد آنان اصلاً فکر نمیکنم.
به مرد ژیگول فکر میکنم که چطور در سرتاسر داستان من فقط میخندید.
اگر میتوانستم او را درک کنم، میتوانستم همه چیز را درک کنم.
میتوانم در دنیا بدوم و داستان جذابی را تعریف کنم.
دیگر خنگ نخواهم بود. چرا کلمات به من داده نشد؟ چرا خنگام؟
داستان فوقالعادهای برای تعریف کردن دارم اما نمیدانم آن را چطور تعریف کنم.