
(توضیح: این یک یادداشت کمی قدیمی بود، بعد از اینکه از حالت انتشار خارج شد و دوباره مطلب را بعد از یک سال منتشر کردم، تاریخ آن انتشار آن هم جدید شد.)
در حال جستوجوی موردی مرتبط با ادبیات بودم که ناگهان متوجه شدم دکتر کامران احمدگلی، استادم در دورهی لیسانس در دانشگاه تهران، متأسفانه تابستان سال گذشته در اثر کرونا فوت کردهاند.
خبر ناراحتکننده و شوکهآوری بود.
با آقای دکتر احمدگلی سال آخر درس «نثر ساده» را داشتیم. به خاطر دارم جستاری* از جورج اورول با عنوان «شلیک به یک فیل**» برایمان خوندند، که خیلی تأثیرگذار بود.
تدریس ایشان خوب بود و معلم باسواد و انسان بیآزاری بودند. خبر فوتشان ناراحتم کرد.
امیدوارم روحشان در آرامش باشه.
Do not stand at my grave and weepو I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow;
I am the diamond glints on the snow.
I am the sunlight on ripened grain;
I am the gentle autumn's rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft star that shines at night.
Do not stand at my grave and cry.
I am not there; I did not die.

_______________________________________________________________
پانویسها:
*essay
** Shooting an Elephant by George Orwell