
«دورانی بود بین پانزده تا بیستسالگی کراب، که او هر شب با خط خرچنگقورباغه چند کلمهای مینوشت که توضیح میداد چرا تصمیم گرفته تمامش کند و در خواب به زندگی خودش پایان بدهد، و آن را پیش از خاموش کردن چراغْ روی میز عسلیاش درست جلوی چشم میگذاشت، و بیدار که میشد پارهاش میکرد. دلیلهای موجه کم نبودند، روز سپریشده همیشه به او یک خروار انگیزه میداد که همیشه با انگیزههای روز قبل متفاوت بودند و هیچچیز نبود که او را دوباره به زندگی بند کند.»
سحابی خرچنگ - اریک شوویار

