چرا زیورآلاتی مانند انگشتر را مستقیما از طلای ۲۴ عیار یا همان طلای خالص نمی‌سازند؟ وقتی طلا ارزشمندترین و درخشان‌ترین فلز در ذهن ماست، ساختن یک انگشتر از خالص‌ترین حالت آن می‌تواند بسیار وسوسه‌انگیز به نظر برسد. اما پاسخ کوتاه به این پرسش یک کلمه است: خیر، حداقل نه برای استفاده روزمره و ماندگار.
وقتی از طلای خالص صحبت می‌کنیم، منظورمان طلای ۲۴ عیار با خلوص ۹۹.۹ درصد است. این شکل از طلا مستقیما پس از استخراج و تصفیه به دست می‌آید. طلای ۲۴ عیار رنگ زرد بسیار گرم، چشم‌نواز و سیرتری نسبت به زیورآلات معمول دارد و هرگز زنگ نمی‌زند یا اکسید نمی‌شود. با این حال، دقیقا همان ویژگی که طلا را به فلزی خاص تبدیل کرده، نقطه ضعف اصلی آن برای ساخت انگشتر به شمار می‌رود.
۱. نرمی و انعطاف‌پذیری بیش از حد
بر اساس مقیاس سختی موس (Mohs Scale)، طلای خالص سختی معادل ۲.۵ دارد؛ یعنی سختی آن تقریبا هم‌اندازه یک سکه مسی یا حتی نزدیک به ناخن انسان است! انگشتر جزو زیورآلاتی است که بیشترین تماس فیزیکی را با سطوح دارد. یک انگشتر طلای خالص با یک فشار ساده دست، برخورد با فرمان ماشین، دستگیره در یا بلند کردن وسایل سنگین به سادگی کج، دفرمه و له می‌شود.
۲. خط و خش‌پذیری شدید
انگشتر ساخته شده از طلای ۲۴ عیار در برابر سایش بی‌دفاع است. حتی کشیده شدن آرام انگشتر روی سطوح عادی مانند لبه میز یا کلید، می‌تواند خطوط و شیارهای عمیقی روی آن ایجاد کند و بعد از مدت کوتاهی تمام جلا و درخشش اولیه خود را از دست بدهد.
۳. عدم امکان نگه‌داشتن سنگ‌های قیمتی
اگر به انگشترهای نگین‌دار، چه الماس و برلیان و چه سنگ‌های نیمه‌قیمتی علاقه دارید، طلای خالص گزینه کاملا مردودی است. پایه‌هایی که سنگ را نگه می‌دارند (چنگه‌ها)، نیاز به استحکام و ایستایی بالایی دارند. طلای ۲۴ عیار به دلیل نرمی باز می‌شود و سنگ به راحتی گم خواهد شد. به همین دلیل موسسه گوهرشناسی آمریکا (GIA) تاکید می‌کند برای مخراج‌کاری و سوار کردن سنگ، حتما باید از آلیاژهای مقاوم استفاده کرد.
۴. کاهش وزن ناشی از سایش در طول زمان
برخلاف باور عمومی، نرمی طلای خالص باعث می‌شود با ساییده شدن مکرر به لباس و اشیا، ذرات میکروسکوپی طلا از سطح کار جدا شوند و در درازمدت انگشتر بخشی از وزن و عیار خود را از دست بدهد.
برای حل این چالش، بشر قرن‌ها پیش یاد گرفت که طلا را با فلزات دیگر ترکیب کند؛ فرآیندی که به آن آلیاژسازی می‌گویند. اضافه کردن فلزاتی مانند مس، نقره، نیکل و روی نه تنها از ارزش طلا کم نمی‌کند، بلکه به آن استقامت، سختی و دوام لازم را می‌بخشد.
طلای ۱۸ عیار (۷۵ درصد طلا و ۲۵ درصد فلزات دیگر):
این استاندارد محبوب‌ترین عیار در بازار طلای ایران و بسیاری از کشورهای اروپایی است. طلای ۱۸ عیار تعادلی طلایی میان خلوص بالا، زیبایی رنگ و استحکام فوق‌العاده برای استفاده روزمره ایجاد می‌کند.
طلای ۱۴ عیار (۵۸.۳ درصد طلا):
در کشورهایی مانند آمریکا بسیار پرطرفدار است، زیرا مقاومت مکانیکی بالاتری دارد و برای انگشترهای نامزدی و افرادی که فعالیت بدنی بالا دارند بسیار ایده‌آل است.
شاید برایتان جالب باشد که بدانید در برخی فرهنگ‌ها مانند چین، هند و بخش‌هایی از جنوب شرق آسیا، زیورآلات طلای ۲۴ عیار تحت عناوینی مثل طلای چوک تای فوک تولید می‌شوند. اما این اکسسوری‌ها بیشتر جنبه سرمایه‌گذاری سنتی، کلکسیونی، هدیه مراسم خاص عروسی یا استفاده‌های بسیار تشریفاتی و نمادین دارند. طراحان این سبک از طلاها را بسیار ضخیم و بدون زاویه‌های تیز یا نگین می‌سازند و خریداران آگاهند که نباید به هیچ عنوان به صورت روزمره از آن‌ها استفاده کنند.
پاسخ به این سوال که آیا از طلای خالص می‌توان انگشتر ساخت، از نظر تئوری مثبت و از نظر علمی و کاربردی منفی است. اگر قصد خرید انگشتر دارید، طلای ۱۸ عیار بهترین انتخاب است؛ هم سرمایه شما را در قالب یک دارایی ارزشمند حفظ می‌کند و هم در برابر ضربه‌ها، فشارهای روزمره و خط و خش‌ها ایستادگی لازم را دارد تا سالیان سال در دستان شما بدرخشد.
اگر تجربه استفاده از طلاهای با عیار بالا را داشته‌اید یا سوالی در خصوص انتخاب عیار مناسب برای انگشتر دارید، خوشحال می‌شویم دیدگاهتان را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.
