
این هیچ نقد جسارت آمیزی نیست. برای آنان که اهل مطالعه و طرفداران نادر ابراهیمی هستند، این نویسنده و نوشته هایش اثبات شده اند، خود من هم یکی از اینهام.این بیشتر نوشتاری از یک دیدگاه شخصی و نکات جالب توجهی است که راجع به این کتاب دوست داشتنی است. این کتاب بنظر میرسد که داستان باشد اما چند صفحه ای که بخوانید خواهید دید که نثر شعر گونه و جذابش شما را با خود به سفری میبرد.
نثر کتاب تکه های جدا، در عین حال منسجمی از یک قصه را توصیف میکند که میتواند به خیلی فیلم های امروزی شبیه باشد، سکانس ها در گذشته و آینده و احوال مختلف راوی سیر میکنند. با وجود بهم ریختگی داستان مانند یک پیچک به دور تنه محکم دور میزند و بسته به کارکتر خواننده میتواند بسیار جذاب و یا بعضا گیج کننده باشد.
کلمات دستچین شده و ترکیبات بی نظیر میتوانند به علاقمندان و نویسندگان نوجو نشان دهند که نادر ابراهیمی علاوه بر داستانگویی قدرتمند از تسلط کلامی ویژه ای برخوردار است. او در تمام قصه از اسم "هلیا" -نام معشوقه اش-را صدا میکند، او در جایی گفته است که هلیا در هم ریخته واژه "الهی" است، هلیا را صدا میکند و با او سخن میگوید اما فقط یک نفر مخاطب او نیست، مخاطب او من، شما و هر انسان دیگری میتواند باشد.
توصیف های خوب او میتواند ما را به ستاره آباد و ساحل چمخاله ببرد و بیاورد روی ماسه های ساحل سرد رها کند تا کلماتش را به نرمی بجویم و هضم کنیم. احساسات بسیار انسانی و عاشقانه نویسنده به نرمی و با حرفه ای گری روی متن سوار شدند و تناقضات ذهنی و رویارویی او با مسایل عشقی و خانوادگی را به روشنی به ما نشان میدهد. او برای هر حس و هر لحظه ای توصیف ویژه ای دارد و بازی خوب با کلمات ما از چند و چون احساس او بخوبی آگاه میکند.
او با هلیا سخن میگوید، برای گفتن تشنه است و به شهر خود پس از سالها باز میگردد، از کودکی میگوید و از تجربیات احساساتی خاصش، از حس خوب تعلق و وطن دوستی، آنقدر خوب حرفهایش را به دل مینشاند که دوست داری کتاب را جرعه جرعه نوش جان کنی و دوست داری در احساساتش خودت را قدری سهیم کنی. رفت و برگشت او به کودکی و بزرگسالی و نوجوانی و جوانی جالب است و برای خواندن انگیزه کافی را در خواننده ایجاد میکند.
بار دیگر شهری که دوست میداشتم، یک کتاب عادی نیست، این قصه شاید نوشته ایست که دوست داریم بعد از هر تجربه عمیق احساسی-انسانی در زندگی مینوشتیم، زخم هایمان را عیان میکردیم و دلخوری هایمان را با این شجاعت و فصاحت به کلمه تبدیل میکردیم. جمله های کتاب هر کدام میتوانند گوشه ای نوشته شوند و در طی روزها مرور شوند...چرا که واقعی و بسیار انسان منشانه هستند. تجربه این کتاب میتواند به ما شجاعت سادگی را بدهد، که در آن وصل مسئله نیست بلکه عشق اصل ماجراست، به وطن، به معشوق و به همه جرئتی که برای زندگی به خرج میدهیم....
هلیا
تو زیستن در لحظه ها را بیاموز
و از جمیع فرداها، پیکر کینه توز بطالت را میافرین...