خیلی از کارهایی که در طول روز انجام میدهیم، دشوار نیستند؛ اما انجام مداوم آنها چرا.
ورزش کردن، مطالعه، مرتب کردن کارهای عقبافتاده، یادداشتبرداری یا حتی پاسخ دادن منظم به پیامها، معمولاً کارهایی نیستند که انجام دادنشان انرژی زیادی بخواهد. مشکل اصلی زمانی شروع میشود که قرار باشد این کارها را هر روز و برای مدت طولانی تکرار کنیم.
در شروع، انگیزه زیادی داریم. هدف مشخص است و نتیجهای که قرار است به دست بیاوریم، جذاب به نظر میرسد. اما بعد از مدتی، فاصله میان کاری که امروز انجام میدهیم و نتیجهای که شاید چند ماه بعد به دست بیاوریم، باعث میشود انگیزه اولیه کمتر شود.
یکی از دلایلی که بعضی افراد در حفظ عادتهایشان موفقتر هستند، این است که پیشرفت خودشان را میبینند.
وقتی یک کار به بخشهای کوچکتر تقسیم میشود، انجام دادن آن سادهتر به نظر میرسد. حتی ثبت یک پیشرفت کوچک میتواند به فرد نشان دهد که متوقف نشده است.
برای همین است که بعضی افراد عادت دارند تعداد روزهایی را که یک کار را انجام دادهاند ثبت کنند، کتابهایی را که خواندهاند علامت بزنند یا کارهای انجامشده را از فهرست خود حذف کنند.
در واقع، دیدن پیشرفت میتواند خودش تبدیل به یک انگیزه شود.
موضوع جالبتر این است که همیشه لازم نیست پاداش بزرگی در پایان مسیر وجود داشته باشد. گاهی خودِ احساس پیشرفت، برای ادامه دادن کافی است.
البته این موضوع به این معنی نیست که هر کاری را میتوان با امتیاز و جایزه جذاب کرد. اگر کاری هیچ ارزش واقعی برای فرد نداشته باشد، اضافه کردن امتیاز هم احتمالاً مشکل اصلی را حل نمیکند.
اما زمانی که یک فعالیت از قبل ارزشمند است، قابل مشاهده کردن مسیر پیشرفت میتواند انجام مداوم آن را آسانتر کند.
شاید به همین دلیل است که بسیاری از ما وقتی یک فهرست کارهای روزانه داریم، از خط زدن آخرین مورد بیشتر از چیزی که انتظار داریم لذت میبریم.
گاهی دیدن اینکه «چقدر جلو آمدهایم»، به اندازه دانستن اینکه «قرار است به کجا برسیم» اهمیت دارد.