اي گل تازه که بويي زوفا نيست تو را
خبر از سرزنش خار جفا نيست تو را
رحم بر بلبل بي برگ و نوا نيست تو را
التفاتي به اسيران وفا نيست تو را
ما اسير غم و اصلا غم ما نيست تو را
با اسير غم خود رحم چرا نيست تو را

فارغ از عاشق غمناک نمي بايد بود
جان من اين همه بي باک نمي بايد بود
همچو گل چند به روي همه خندان باشي
همره غير به گلگشت گلستان باشي
هر زمان با دگري دست به گريبان باشي
زان بينديش که از کرده پشيمان باشي
جمع با جمع نباشند و پريشان باشي
ياد حيراني ما آري و حيران باشي
ما نباشيم که باشد که جفاي تو کشد
به جفا سازد و صد جور براي تو بکشد
شب به کاشانه ي اغيار نمي بايد بود
غير را شمع شب تار نمي بايد بود
همه جا با همه کس يار نمي بايد بود
يار اغيار دل آزار نمي بايد بود
تشنه ي خون من زار نمي بايد بود
تا به اين مرتبه خونخوار نمي بايد بود
من اگر کشته شوم باعث بدنامي توست
موجب شهرت بي باکي و خودکامي توست
ديگري جز تو مرا اين همه آزار نکرد
جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد
آنچه کردي تو به من هيچ ستمکار نکرد
هيچ سنگين دل بيداد گر اين کار نکرد
اين ستمها دگري با من بيمار نکرد
هيچکس اين همه آزار من زار نکرد
گر ز آرزدن من هست غرض مردن من
مردم ، آزار مکش از پي آزردن من
جان من سنگدلي ، دلي به تو دادن غلط است
بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم اميد به روي تو گشادن غلط است
رفتن اولاست زکوي تو ، ستادن غلط است
جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است
تو نه آني که غم عاشق زارت باشد
چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد
مدتي هست که حيرانم و تدبيري نيست
عاشق بي سر و سامانم و تدبيري نيست
از غمت سر به گريبانم و تدبيري نيست
خون دل رفته به دامانم و تدبيري نيست
از جفاي تو بدين سانم و تدبيري نيست
چه توان کرد پشيمانم و تدبيري نيست
شرح درماندگي خود به که تقرير کنم
عاجزم چاره ي من چيست ، چه تدبير کنم
نخل نوخيز گلستان جهان بسيار است
گل اين باغ بسي ، سرو روان بسيار است
جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است
ترک زرين کمر موي ميان بسيار است
با لب همچو شکر تنگ دهان بسيار است
نه که غير از تو جوان نيست ، جوان بسيار است
ديگري اين همه بيداد به عاشق نکند
قصد آزردن ياران موافق نکند
مدتي شد که در آزارم و ميداني تو
به کمند تو گرفتارم و ميداني تو
از غم عشق تو بيمارم و ميداني تو
داغ عشق تو به جان دارم و ميداني تو
خون دل از مژه ميبارم و ميداني تو
از براي تو چنين زارم و ميداني تو
از زبان تو حديثي نشنودم هرگز
از تو شرمنده ي يک حرف نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خويت
دست بر دل نهم و پا بکشم از کويت
گوشه اي گيرم و من بعد نيايم سويت
نکنم بار دگر ياد قد دل جویت
ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت
سخني گويم و شرمنده شوم از رويت
بشنو پند و مکن قصد دل آزرده ي خويش
ورنه بسيار پشيمان شوي از کرده ي خويش
چند صبح آيم و از خاک درت شام روم
از سر کوي تو خودکام به ناکام روم
صد دعا گويم و آزرده به دشنام روم
از پيت آيم و با من نشوي رام روم
دور دور از تو من تيره سرانجام روم
نبود زهره که همراه تو يک گام روم
کس چرا اين همه سنگين دل و بدخو باشد
جان من اين روشي نيست که نيکو باشد
از چه با من نشوي يار چه مي پرهيزي
يار شو با من بيمار چه مي پرهيزي
چيست مانع ز من زار چه مي پرهيزي
بگشا لب لعل شکر بار چه مي پرهيزي
حرف زن اي بت خونخوار چه مي پرهيزي
نه حديثي کني اظهار چه مي پرهيزي
که تو را گفت به ارباب وفا حرف مزن
چين برابرو زن و يک بار به ما حرف مزن
درد من کشته ي شمشير بلا ميداند
سوز من سوخته ي داغ جفا ميداند
مسکنم ساکن صحراي فنا ميداند
همه کس حال من بي سر و پا ميداند
پاکبازم همه کس طور مرا ميداند
عاشقي همچو منت نيست خدا ميداند
چاره ي من کن و مگذار که بيچاره شوم
سر خود گيرم و از کوي تو آواره شوم
از سر کوي تو با ديده ي تر خواهم رفت
چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت
تا نظر مي کني از پيش نظر خواهم رفت
گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت
نه که اين بار چو هر بار دگر خواهم رفت
نيست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت
از جفاي تو من زار چو رفتم ، رفتم
لطف کن لطف که اين بار چو رفتم ، رفتم
چند در کوي تو با خاک برابر باشم
چند پامال جفاي تو ستمگر باشم
چند پيش تو به قدر از همه کمتر باشم
از تو چند اي بت بدکيش مکدر باشم
ميروم تا پی سجود بت ديگر باشم
باز اگر سجده کنم پيش تو کافر باشم
خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کي
طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کي
سبزه ي دامن نسرين تو را بنده شوم
ابتداي خط مشکين تو را بنده شوم
چين برابرو زدن و کين تو را بنده شوم
گره ابروي پر چين تو را بنده شوم
حرف ناگفتن و تمکين تو را بنده شوم
طرز محبوبي و آيين تو را بنده شوم
الله ، الله ، ز که اين قاعده آموخته اي
کيست استاد تو ، اينها زکه آموخته اي
اين همه جور که من از پي هم مي بينم
زود خود را به سر کوي عدم مي بينم
ديگران راحت و من اين همه غم مي بينم
همه کس خرّم و من درد و الم مي بينم
لطف بسيار طمع دارم و کم مي بينم
هستم آزرده و بسيار ستم مي بينم
خرده بر حرف درشت من آزرده مگير
حرف آزرده درشتانه بود ، خرده مگير
آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم
از تو قطع طمع لطف و عنايت نکنم
پيش مردم زجفاي تو حکايت نکنم
همه جا قصه ي درد تو روايت نکنم
ديگر اين قصه ي بي حد و نهايت نکنم
خويش را شهره ي هر شهر و ولايت نکنم
خوش کني خاطر وحشي ، به نگاهي سهل است
سوي تو گوشه ي چسمي ، ز تو گاهي سهل است