۱۶ سالهام. در مدرسهای که سه خواهر بزرگترم در آن درس خواندهاند، شروع به تحصیل کردهام.
از درس خواندن متنفرم اما به آن محکومم.
من محکومم به درس خواندن، به بهترین نمرهها را آوردن، به شبیه خواهرانم بودن!
من محکومم به سرخوردگی!
۱۶ سالهام. پر از حرفهای نگفته، خندههای خفه شده و پر از نخواستنها!
۱۶ سالهام. تمام دانشآموزان پایهی دهم در دفتر مدیر برای مواخذه جمع شدهاند. خانم مدیر تیر و کمانش را برمیدارد. اول همه را تیر باران میکند. در نهایت تیر زهرآگینی در کمان میگذارد و من را نشانه میگیرد.
صدایش در گوشم چندبار تکرار میشود: میدانی به اندازهی خواهرانت خوب نیستی؟!
تیر زهرآگینش به دهانم میخورد و آن را میدوزد. فقط تماشایش میکنم. تماشایش میکنم و هیچ نمیگویم.
۱۶ سالهام. دهانم دوخته شده و احساس میکنم زیر پا لِه شدهام و هیچ کس نیست که این تن خسته را یاری دهد.
۱۶ سالهام و نمیدانم خوب بودن یعنی چه؟ اصلن من باید چگونه باشم؟
۱۶ سالهام و تمام راه مدرسه تا خانه را اشک میریزم و میخواهم نجات یابم.
و حالا ۲۲ سالهام. من معلم شدهام.
معلم شدهام و هربار که این خاطره را به یاد میآورم فکر میکنم مهمترین چیزی که میتوانم به شاگردانم بیاموزم این است که خودشان باشند. همانی که هستند، کافی است. هر طور که هستند دوست داشتنی و محترماند.
معلم هستم و فکر میکنم چطور شاگردانم را در چرخهی دیوانهوار و بیپایان مقایسه نیندازم؟
چطور آنها را اگر در این ورطه هستند، نجات دهم؟!
ملیکا اجابتی