
کتاب گرفتن از کتابخانه را دوست دارم چون وقتی با کتابی به هر دلیلی ارتباط برقرار نمیکنی، میتوانی به راحتی آن را کنار گذاشته و تا کتابخانه بدرقهاش کنی. به همین سادگی! اما وقتی با این قیمتهای سرسامآور پول دادهای و کتابی خریدهای، نمیتوانی به آسانی رهایش کنی. حسی مدام در گوشت میگوید حالا تا آخر بخوانش. شاید خوب شد. شاید دوستش داشتی. برایش هزینه کردهای. تو هم به امید خوب شدن تا آخر میخوانی. کتاب تمام میشود اما در نود درصد مواقع از نتیجه راضی نیستی. از آن کتاب و لحظاتش لذت نبردهای. بیشتر صفحاتش به اجبار گذشته و در امید دوست داشتنش! تمام که میشود نمیدانی چه احساسی داری. نفسی آسوده از خواندن کتابی که چون باری روی دوشهایت شده بود، میکشی اما ذوق همراه با غمِ وصف نشدنیِ به پایان رساندن کتابهایی که دوستشان داشتهای را نداری. بیحسی خاصی در سرت موج میزند و هی سوال خب که چی را از تو میپرسد. خب که چی؟!... خب که چی؟!....
احوالات تمام کردن این نوع کتابها مشابه ارتباط با برخی آدمهاست. امید به خوب شدنشان، امید به اینکه ضربهای دیگر به تو نخواهد زد. اجبار و احساس دوگانهای که در ارتباط با آنها تجربه میکنی.
گاه میتوانی مثل کتابی که از کتابخانه گرفتهای، قیدش را بزنی و رهایش کنی. گاه اما مثل کتابی که خریدهای، با فکر به هزینهاش صفحه به صفحه جلو میروی. میخوانی و میخوانی اما لذت نمیبری تا روزی که تمام شود و خودت را در احساس مزخرف پوچی پیدا کنی!
ملیکا اجابتی