
گاهی خریدن یک چیز کوچک، یک لباس، یک کتاب، یک کفش یا حتی یک خودکار به نظر غیرضروری و اضافه میآید و وقتی داری حساب کتاب هایت را مینویسی شاید فکر کنی ولخرجی کردهای.
مثل همین امروز که وقتی با دوستانم طبق قرار تقریبا ماه به ماهمان بیرون رفته بودیم. برای طولانی شدن زمان با هم بودنمان وارد پاساژ بزرگی شدیم تا نگاهی بیندازیم. هیچ کس هم قصد خرید نداشت. اما مغازهای دیدیم که لباسهای بافت و زمستانهاش را حراج گذاشته بود. رگالی که هر مدل لباسی میانش پیدا میشد را میگشتم. ژاکت کوتاه صورتی رنگی چشمم را گرفت. همان مدلی بود که چندباری در پینترست دیده بودم. بیهیچ معطلی خریدمش. اینکه قیمتش در حراج بود در این تصمیم بی تاثیر نبود.
به هر حال امروز گذشت و وقتی داشتم به خانه بر میگشتم، روی صندلی اتوبوس نشسته بودم و دو دوتا چهارتا میکردم. حساب کتاب چند وقت اخیرم را در نوت گوشیام مینوشتم. در لیست خریدهایم ژاکت صورتی غیرضروری به نظر میرسید. اما حالا که پشت لپتاپ نشستهام و تایپ میکنم اصلا اینطور نیست.
لباس را پوشیدهام و مدام رنگ صورتیاش را که دستانم را در برگرفته میبینم و لذت میبرم. به نرمی نخ موهرش دست میکشم و لبخند میزنم. از پوشیدنش خوشحالم. و دفعه بعد که در پینترست عکسی مشابهش را ببینم با خودم میگویم: عه بالاخره خریدمش!
شاید خیلی معمولی، شاید حتی احمقانه به نظر برسد اما من با همین چیزهای ساده و کوچک لبخند میزنم و احساس خوبی پیدا میکنم.
با همین خریدهای گاه و بیگاه و کوچک و غیرضروری!
ملیکا اجابتی