هم‌رنج

در یکی از کتاب‌هایی که می‌خواندم به اسم فعلا خوبم، لوکاس، بردار بزرگ شخصیت اول کتاب، از جنگ ویتنام به آمریکا بر می‌گردد. او پاهایش را از زانو به پایین در انفجار از دست داده‌ است. هم‌چنین قسمت چشم‌ها و بالای صورتش سوخته است. گرچه بینایی‌اش را پس از مدتی به دست می‌آورد. اما اوایل که از جنگ برگشته اصلن حالش خوش نیست. دنیایش تاریک است. نمی‌تواند حرکت خاصی داشته باشد. خواب‌هایی از جنگ می‌بیند. با هیچ‌کس حرف نمی‌زند چون معتقد است وقتی در جنگ نبوده‌اند هیچ نمی‌فهمند.

لوکاس در رنج خودش دست و پا می‌زند و رها شدن برایش دشوار و یا غیرممکن به نظر می‌رسد!

در یک سو معلم داگ، شخصیت اول کتاب، که در جنگ بوده است به واسطه‌ی او از شرایط برادرش مطلع می‌شود و به دیدار او می‌آید.
کنار هم بودن آقای رید و لوکاس عجیب است. آن‌ها رنج یکدیگر را حس می‌کنند حتی اگر کلمه‌ای با هم حرف نزنند، می‌توانند زخم‌های یکدیگر را لمس کنند. در اتمسفری که در اطراف آن‌ها جریان دارد با هر نفس‌شان همدیگر را تسلی بدهند.

درست است که آدم‌ها به خودی خود در رنج تنهایند اما شاید پیدا کردن هم‌رنج‌هایمان کمی و فقط کمی آرامش را به رگ‌های ما تزریق کند.

ملیکا اجابتی