یکی از کارهایی که برای توسعه فردیام انجام میدهم، صحبت کردن با آدمهای اطرافم و پرسیدن یک سوال مشخص از همهی آنهاست. این سوال میتواند پرسشی باشد که ذهنم را درگیر کرده یا بیشتر حالت نظرسنجی داشته باشد.
معمولن این سوالات را از پدر و مادرم، خواهرانم و دوستان صمیمیام میپرسم. که روی هم هشت نفر میشوند. این افراد طیف خاصی دارند. مادر و پدرم که دههها زندگی کرده و تجربیات زیادی دارند و در عین حال میتوانند نظری مشابه نسل قدیم بدهند. خواهران بزرگترم که متاهل بوده و حتی مادر کودکان خردسال هستند. دوستانم که همسن من با شرایطی تقریبا مشابه و در اوایل جوانیاند. در نهایت خواهر کوچکترم که تقریبن تجربیاتش از من کمتر بوده اما گاه ذهنی مدرنتر دارد.
سوالاتی که میپرسم به طور کل از کتابهایی که میخوانم به ذهنم میرسد.
مثلن یکبار پرسیدم اگر من نباشم، روح مرا در چه چیزهایی پیدا میکنند؟ یا اینکه پاسخ این سوال را نسبت به خودشان بدهند.
باری دیگر موقعیتی خاص را برای آنها توضیح دادم که اگر در این شرایط باشی چکار میکنی؟
یا سوالاتی درباره شخصیت خودم از آنها میپرسم تا بدانم چطور به نظر میرسم.
سوال آخری هم که از آنها پرسیدم این بود، چرا آدمها ازدواج میکنند؟
و پرسشهای دیگری که حالا در خاطرم نیست. در مجموع این کار همیشه برایم پرفایده بوده است. شنیدن طیفی از نظرات و بحث کردن با آدمها تا بتوانی به نتایجی برسی، لذت بخش و در عین حال آموزنده است.
پس از پرسش و پاسخ و بحثی که با دیگران داشتم. سراغ نوشتن میآیم. مینویسم تا ابهامات حاصل از صحبتم با افراد مختلف برطرف شود. به یک جمعبندی و نتیجهگیری معقولی میرسم و نفسی از روی آسودگی میکشم.
گویی گرهای در ذهنم باز شده است!
ملیکا اجابتی
پ ن: البته در برخی پرسشهای سخت و عمیق که از جواب دیگران قانع نمیشوم سراغ سرچ و تحقیق میروم و نتایج آن را با دیگران هم به اشتراک میگذارم.