
کلمات را به دستان نوچم میچسبانم و مینویسم.
سرم به ذغال داغی میماند که بادش میزنند تا گر بگیرد. چرا؟
چرا شقیقههایم قرمزند؟ پیشانیام. گردنم. همگی سرخ و داغاند.
چشم چپم کمی میسوزد. پوست لبهی انگشت شست دست راستم کمی بلند شده و قدم میزند.
خوابآلودم نه؟! امروز در این جنگ تن به تن خون زیادی از دست دادهام که خستهام کرده یا حتا سخته! اما باید بنویسم. باید خودم را بشویم. باید لباسم را اتو کنم. و شاید بخوابم. باید کمی بخوابم. نه! زیاد بخوابم. خیلی زیاد!
انگشتان نوچم را به هم میکشم. از نوچیاش کم میکند و کلمات از دستم سُرمیخورند.
چرا هر شب اخبار میگویند؟ هر شب! باید دهان گزارشگر را ببندم. یا شاید تلویزیون را بشکنم. نه خاموشش میکنم. اما بابا هست که روشنش کند!
فاطمه با تکخندههای بلندش روی اعصابم خنج میکشد. باید دهان او را هم ببندم. یا شاید چشمانش را که سریال نبیند.
چشم چپم هنوز میسوزد. پوست کنار ناخنم هنوز نخوابیده. عینکم تق تق صدا میدهد که بگوید من هستم. من هم میگویم باشد تو هستی.
و بعد ناگهان یاد پاییز میافتم. چقدر امسال به انتظارش نشستهام. پس چرا نمیآید؟!
از سوراخ در نگاه میکنم. میتوانم برگهای خشکش را ببینم و عصرهای دلگیرش را. گرچه کولهپشتیهای متحرکی هم میبینم که خوابآلود راه مدرسه را در پیش گرفتهاند.
اما انتظار پاییز خستهام کرده. میخواهم وقتی آمد بخوابم. یک خواب درست و حسابی. یا شاید هم تمامش را بیدار بمانم. میخواهم تمام پاییز را زندگی کنم. همهی مهر و آبان و آذر را. سرد میشود.
تکخندهها و خنجهایش...
سرد که بشود، خوابم میبرد یا نمیبرد؟ سرما را یادم نیست اما شبها را یادم هست. من شبها را نمیخوابم.
شبها را زندگی میکنم.
شبها را میبویم و شببو میشوم.
شبها را نفس میکشم.
میبوسم.
و مینوشم.
شب را که نوشیدم. صبح میشود و بیدار میشوم. سرد است اما لباس میپوشم و به مدرسه میروم.
بچهها منتظرم هستند و من پاییز نیستم!
ملیکا اجابتی