چند روز پیش مطلبی با عنوان من و مامان و نوشتن منتشر کردم. آن زمان نمیدانستم که این مطلب میتواند ادامه دار شود اما امروز باز هم دربارهی من و مامان و نوشتن مینویسم.
لینک مطلب قبلیام را برای مامان فرستادم. دیر وقت بود که آن را خواند. میخواست برایم در ویرگول کامنت بگذارد که دید باید اکانت بسازد. از من سوال پرسید که گفتم اگر نمیخواهی، نظرت را برایم همان پایین لینک بنویس. یعنی در صفحهی چتمان.
مامان برایم چنین نوشت:
دختر عزیزم من روحم با نوشتن عجین شده. عاشق نوشتنم. حتی گاهی اوقات که ورق و خودکار دم دستم نباشه با انگشتم روی تنم، روی دامنم مینویسم. احساس میکنم با نوشتن اون مطلب رو محکمتر میکنم. به واقعیت نزدیک تر میکنم. من تمام اهداف و آرزوهایم حتی دعاها و درخواستهایم با خدا رو مینویسم و در کنارش جایی برای رسیدن به آنها میگذارم. یعنی بعد از رسیدن به آنها حتی اگر روزها و ماهها گذشته باشه، برمیگردم و شکرگزاری میکنم از خدای مهربونم که چقدر طول کشیده که حرفم رو شنیده و خواستهام رو برآورده کرده. من همیشه عاشق نوشتنم. حتی با مداد نوک شکسته یا خودکار در حال تموم شدن، کمرنگ کمرنگ...
مامان برایم مینویسد که نصف شب است و نتوانسته خیلی خوب جوابم را بدهد اما من فکر میکنم او بهترین جواب را برایم نوشته است. او همیشه چیزهایی برای یاددادن به من دارد. با همین متن کوتاهش میتوانم از او یاد بگیرم که نوشتن را هرگز رها نکنم حتی وقتی چیزی برای نوشتن هم ندارم.
میتوانم بفهمم که مامان چیزهایی که میخواهد و خواستههایی که به آنها میرسد را فراموش نمیکند. او با نوشتن میخواهد و با نوشتن میرسد و با نوشتن شکرگزاری میکند.
من فکر میکردم مامان از خیلی خواستههایش به خاطر ما میگذرد اما او همیشه و همیشه چیزهایی برای خواستن و رسیدن دارد. حتی اگر آنها مربوط به ما باشد. شاید گاهی مامان مینویسد و مامان میخواهد تا برای ما اتفاق بیفتد.
مامان زن شگفت انگیزی است که میتوانم درسهای زیادی از او بیاموزم.
ملیکا اجابتی