
به دنیای فیلم و سریال زیاد پناه میبرم و گاه معتقدم بیش از حد به تماشای این قاب لذت بخش مینشینم.
در میان این فیلم و سریالها که روز به روز بیشتر در لیست دیدهها تیک میخورد، سریالی هست به نام سلولهای یومی که خیلی دوستش دارم. هنگام دیدنش دفعات بیشماری با شخصیت اول احساس نزدیکی کردهام.
سریالی کرهای که ته مایهای از انیمیشن هم دارد. شاید در نگاه اول کمی بچگانه به نظر برسد اما هر فیلمی برای هر شخصی میتواند الهام بخش و ملموس باشد. به طوریکه در نیمه شبی از دیدن آن قلبش به تپش بیفتد. لزومی ندارد این فیلم یکی از شاهکارهای سینما باشد. مهم آن چیزی است که ما را به فیلم، صحنهها، دیالوگ، بازیگر و حتی موسیقی آن متصل میکند.
و میتوانم بگویم به تمام این سریال، به تمام سلولهای یومی وصل شدم و هنوز هم موسیقیاش را گوش میدهم.
سریال دربارهی دختری به نام یومی است که در یک شرکت کار میکند. زندگی معمولیای دارد. عاشق کتابها و نویسندگی است. اما نوشتن را سالهاست به دست فراموشی سپرده و در حد رتبه آوردن در مسابقه داستان نویسی دبیرستان مانده است.
نکتهای که فیلم را متمایز میکند سکانسهایی است که سلولهای یومی را در سرش نشان میدهد.(این بخش حالت انیمیشن دارد.) سلول عقل، احساس، عشق، غرور، تمیزی، زیبایی، گرسنگی و... هرکدام سر و شکل خاص خودشان را دارند و کاری انجام میدهند. در تصمیم گیریهای یومی در موقعیتهای مختلف نقش دارند.
سلول عقل و احساس و عشق از مهمترین سلولها هستند. در سر یومی سلول عشق مقام والایی دارد چرا که از نظر او عشق با ارزش ترین چیز است. ذهن یومی حتی قبرستانی دارد که تعدادی سلول از جمله سلول نویسندگی در آن دفن شدهاند و دیگر کاربردی ندارند.
یومی مدام در کشمکش های زندگی قرار می گیرد. اتفاقهایی در شغلش و ارتباط عاطفیای که برقرار میکند، میافتد. زندگی برای او مثل هر آدم دیگری جریان دارد. در این میان نشان دادن سلولهای یومی نه تنها او را به ما می شناساند که گاه باعث خودشناسی در ما نیز میشود.
دلیل برخی تصمیمهایی که گرفتهای و حتی حالا در زندگیات درگیر آن هستی را پیدا میکنی. انگار میتوانی دیالوگ سلولهایی که در ذهنت هستند را بشنوی!
نقطه عطف سریال برای من هنگامی است که یومی شغل کارمندی خود را رها میکند و نویسندگی برای او آغاز میشود. البته پس از شکست در رابطه عاشقانهاش و ناراحتی عمیقی که در دل دارد. سلول نویسندگی از گورستان ذهنش بیرون میآید و حتی جای سلول عشق که باارزش ترین سلول بود را می گیرد.
زندگی همچنان برای یومی در جریان است. بالا و پایینهای زیادی را تجربه میکند و در پیچ و تاب تصمیمگیریهای مختلف شغلی و عاطفی است.
آنچه او را نزدیک و ملموس میکند. نزدیک بودن عواطف و علایق یومی همچنین کنشهای درونی او به من است. احساس میکردم با هر قسمت من هم به جای یومی دارم زندگی میکنم. درست در کنار او، شاد و غمگین میشوم. شکست میخورم و موفق میشوم. من با یومی یکبار دیگر به شکلی دیگر زندگی کردم.
و در نهایت سریال پایانی را رقم زد که من فهمیدم زندگی یومی همچنان ادامه دارد. درست مثل همه ی ما آدمها که هنوز متوقف نشدهایم و در جریانیم!
ملیکا اجابتی