عادت کردن

عادت کردن را شاید در مقیاسی بزرگ وقتی تجربه کردم که خواهرم مهاجرت کرد و من بیش از یک سال او را به صورت حضوری ندیدم.
اولین روز‌ها و شاید ماه اولی که او رفته‌ بود حس می‌کردم مرا در استخر آب سردی پرتاب کرده‌اند و در شوک فرو رفته بودم. نفس تنگی، احساس غرق شدن و... اما کم کم دست و پا زدم. شنا کردن را یاد گرفتم. روی آب آمدم و نفس‌های عمیق کشیدم تا نجات یافتم. خود را به لبه استخر رساندم و از آن خارج شدم. حالا گاهی تنی به آب می‌زنم. گاهی هم لبه استخر می‌نشینم و پاهایم را درون آب فرو می‌کنم.

این رطوبت شاید باعث می‌شود احساساتم را از یاد نبرم و در عادت کردن به نبودن‌های حضوری خواهرم، او را به جریان زندگی و فراموشی حاصل از آن نسپارم.

در واقع من این شرایط را پذیرفتم و بعد به آن عادت کردم. فکر می‌کنم پذیرفتن جز مراحل اولیه عادت کردن به هر موضوعی است. اول پذیرفتم که خواهرم زندگی و مسیر جداگانه خودش را دارد. می‌تواند برای خودش تصمیم بگیرد و حق هم دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند جلویش را بگیرد یا او را سرزنش کند. من فقط می‌توانم پذیرفته و کنارش باشم. سپس به همه‌ی این‌ها عادت کردم.

البته گاه می‌توانم به خودم حق بدهم که وقتی دلم برایش تنگ می‌شود از او ناراحت یا عصبانی شوم اما نباید این احساس در رابطه‌ای که به صورت مجازی با او برقرار می‌کنم، سایه بیندازد و آن را کدر کند.

در مجموع عادت کردن در هر مقوله‌ای شکل و شمایل خودش را دارد. گاهی خوب، گاهی بد و گاهی هم لازم است!
می‌توانم بگویم در تجربه‌ای که من داشتم عادت کردن لازم بود تا بتوانم ارتباط و زندگی سالمی در خصوص خواهرم داشته باشم.

شاید بتوان این موضوع را به شرایط مختلفی که هر روزه در زندگی تجربه می‌کنیم تعمیم داد!

ملیکا اجابتی