
به تازگی سریالی دوازده قسمتی به اسم تابستان درخشان را به پایان رساندم. سریال دربارهی دختری به نام یوروم است که طی مرگ مادرش و اتفاقاتی، شغلش را رها کرده و با یک کوله پشتی بزرگ، سئول را به مقصدی نامعلوم ترک میکند.
او به شهر ساحلی آنگوک میرسد. کمی در آنجا میگردد. وارد کتابخانهای بزرگ میشود و یک کتاب از قفسه بیرون میکشد. کتاب پیرمرد و دریا. صفحهای را باز میکند و با این جملات رو به رو میشود:
آدم را برای شکست نساختهاند. آدم ممکن است از بین برود ولی شکست نمیخورد.
یوروم تصمیم میگیرد در این شهر بماند. او میخواهد یکسال بدون کار کردن با پس اندازی که دارد زندگی کم خرجی را در پیش بگیرد.
این شروع ماجرا است. یوروم خانهی عجیبی را اجاره میکند. دوستانی در محل پیدا میکند. به کتابخانه میرود و با کتابدار آنجا ارتباط خاصی برقرار میکند. زندگی او وارد جریان تازهای میشود. زندگیای دور از کسلی و خشکی و شاید فشاری که در سئول تحمل میکرد و از او شخصیتی ضعیف ساخته بود.
داستان این سریال شاید چیز به خصوص و هیجان انگیزی در خود نداشت اما آنچه مرا به دیدنش جذب میکرد، فضا و صحنهی فیلم، احساس و انرژیای که در آن جریان داشت، بود. ارتباط و شخصیتهای ملموس فیلم، حضور پررنگ کتابخانه و کتابها که توانست نظرم را به خود جلب کند.
و البته ارتباط آرام و خاص دو شخصیت اصلی فیلم!
همه ی اینها در کنار هم چیزی به اسم تابستان درخشان را ساخته بود. سریالی که درامش را خیلی دوست داشتم و به تمام ارتباطهای انسانی پرداخته بود.
شکل گیری ارتباط عاطفی یوروم و دهبوم.
ارتباط دوستانه و زیبای یوروم و بوم و صحبتهای شبانهی طولانی و خندههایشان.
ارتباط یوروم با مادربزرگ.
ارتباط یوروم با صاحبخانهاش که در ابتدا راضی به بودن او در آنگوک نبود اما بعدها خیلی کمکش کرد.
و حتی ارتباط سگی که یوروم به طور اتفاقی در آنگوک پیدایش کرد و از او مراقبت میکرد.
همه و همه مجموعهای از اتفاقات یک زندگی را نشان میداد و تمرکزش فقط بر جنبهای خاص از آن نبود.
یکی دیگر از قسمتهای جذاب فیلم صحبتهای ذهنی یوروم در طی فیلم بود که آن را مثل کتابی میکرد که افکار شخصیت اول را میخوانی. حرفهای او آنقدر جذاب بود که گاه دو، سه بار آن قسمت را میدیدم.
در انتهای سریال، یوروم به چیزهای کوچکی که در آنگوک و زندگی جدیدش دارد، یکی یکی اشاره میکند و میگوید همین کافیه!
همین کافیههایی که یوروم میگفت انگار در قلبم مینشست و احساس میکردم زندگی کافی است!
ملیکا اجابتی