
گاه که از خواب بیدار میشوم احساس دلتنگی دارم اما نسبت به چه؟ به راستی دلتنگ که هستم؟ نمیدانم.
گویی دلتنگ کسی هستم که وجود ندارد. مسخره به نظر میرسد اما این احساس گنگ مثل کلافی گره خورده در قلبم به این سو و آن سو کشیده میشود. گرههایش هرگز باز نمیشود تا اینکه بیتوجه به گوشهای از قلبم میافتد و کثیف و خاکی میشود.
وقتی که از حال و هوای خواب خارج میشوم، دیگر به این دلتنگی بیریشه فکر نمیکنم. میاندازمش کناری. احساسی که نمیفهمم و کسی که پیدایش نمیکنم را میخواهم چکار؟ فقط غمگینم میکند.
اما در تمام روز کلاف گره خورده گوشهی قلبم و ذهنم میماند که نکند ضمیر ناخودآگاهم میخواهد پیامی به من بدهد که نمییفهممش؟
شاید او چیزی در اعماق ذهنم میبیند و میداند که این دلتنگی دیوانهوار را برایم ارسال میکند اما من سیگنالش را نمی گیرم!
شاید این دلتنگی ناآگاهانه نامهی مهر و موم شدهی لایههای زیرین مغزم است که نمیتوانم بازش کنم!
ملیکا اجابتی
اگر چنین حالتی به شما هم دست داده یا از این موضوع اطلاعی دارید، خوشحال میشوم با من به اشتراک بگذارید.