
عصر امروز حدود دو ساعت و نیم خوابیدم.
چنان خوابیدم که تمام خستگیهای این هفته پاورچین پاورچین کولبارشان را جمع کرده و از بدنم رفتند.
اینطور نبود که دیشب کم خوابیده باشم. انگار در طول هفته احساساتی در من تهنشین شده بود که بدنم نیاز به ریست شدنی اساسی داشت.
میخواست بیحوصلگیها را جارو کند. لکههای اضطراب را بشوید. خوشحالیها را مرتب بچیند. جدیدترین خشمها و ناامیدیها را طبقه بندی کند، چرا که فعلن بیرون رفتنی نیستند. یا حتا گاهی لازم میشوند.
دو ساعت و نیم خوابیدم و مغزم به سرعت همه چیز را مرتب کرد. حالا بدنم را میکشم و احساس کامپیوتری را دارم که ویروسهایش را کشتهاند. ویندوزش سریع بالا آمده و پرقدرت کار میکند.
یادم میآید از بچگی همینگونه بودم. شاید از چهار، پنج سالگی!
خسته که میشدم. نق نق که میکردم. با خواهرانم که دعوایم میشد. چیزی را میخواستم و به آن نمیرسیدم و ...
شروع میکردم با یک آهنگ خاص غرغر کردن. به اصطلاح مغز اعضای خانواده را خوردن. در همین حین آهنگ غرغرهایم به هم میخورد و من وارد دنیای خواب میشدم.
بعد از گذشت زمانی چشمانم را باز میکردم و گیج خواب اطراف را نگاه میکردم. صدای پرانرژی مادرم را میشنیدم که ملیکا بیدار شدی؟!
ویندوز تمیز شدهام بالا میآمد و با بستن یک شیشه شیر به نافم شارژ میشدم.
و ملیکای سرحال، بدون غرهای آهنگینش، بازی و نقاشی را از سر میگرفت.
ملیکا اجابتی