آن روز لباس آبی تیره‌ای با کت آبی رنگت ست کرده بودی...
اما من معتقدم طوسی بیش از هر رنگی به تو می‌آید. چک کردن رنگ و مدل لباس‌هایت، کار هر روزه‌ی من موقع دیدنت در محل کار است. این که به جزئیات مربوط به تو توجه کنم تبدیل به یک بازی گاه لذت‌بخش و گاه آزاردهنده برایم شده.
دقت به مدل حرف زدنت، تکه کلام‌هایت، رفتارت با بقیه همکاران، چای خوردنت، نشستنت. من همه چیز تو را از حفظ شده‌ام. حتی می‌توانم بگویم بند ساعت و قاب گوشی‌ات چه رنگیست. می‌توانم بگویم موهایت را تازه کوتاه کرده‌ای یا نه. می‌توانم بگویم چای را در فنجان کوچک می‌خوری یا بزرگ. می‌توانم کوچک‌ترین جزئیاتی که به ذهنت خطور نمی‌کند و من می‌دانم را برایت بگویم.
اما همه را با یک قلوپ بزرگ از چایم، از میان بخاری که پشتش محو می‌شوی، قورت می‌دهم. قورت می‌دهم و نمی‌گویم کاش می‌توانستم بیشتر و بیشتر درباره‌ات بدانم.
آنقدر بیشتر که تو را بیشتر از خودت بشناسم.
ترس از گفتن و حرف زدن آنقدر بزرگ‌تر از هر حس دیگری در دلم رشد می‌کند و بزرگ می‌شود که دهانم را می‌دوزد. قلبم را احاطه می‌کند و فشارش می‌دهد. وادارش می‌کند به مغز بگوید تمام حافظه‌ی مربوط به تو را پاک کند. به چشمانم می‌گوید تو را دیگر نبیند.
ترس همه‌ی تلاشش را می‌کند اما هر روز به محض وارد شدنت، قلبم تندتر می‌تپد تا حصار ترس را پاره کند. تا بالاخره یک روز آزاد شود.
ملیکا اجابتی
