
دیروز ننوشتم. یعنی دیروز هیچ کاری نکردم. البته اگر بخواهی حساب کنی شاید پنج دقیقهای نوشتم.
دیروز میشد که بیشتر بنویسم. میشد که خیلی کارها بکنم اما چیزی در درونم میخواست که هیچ کاری نکند. میخواست نگاه کند و بداند باید کاری انجام دهد و در کمال خونسردی انجام ندهد. به صدای سرزنشگر درونم زبان درازی کند. روی زمین دراز بکشد و سریال ببیند.
دیروز حتا آنقدر هم سریال ندیدم. کمی میدیدم. کمی رها میکردم. در، دیوار، برنامههای دیگر گوشی، فاطمه و...
و هر دو دقیقه برای خالی نبودن عریضه گرسنه شدن!
دیروز عجیب بودم یا شاید هم طبیعی بودم. یا زندگی لحظات مسخرهای را رقم میزد که واکنش من در برابر آن، سِر شدن یک روزهام بود. هنوز آثار این سِر شدن رویم هست و امروز بدنم را لخلخکنان به اینور و آنور می کشم.
امروز هم با دهانی چسبیده فقط دارم نگاه میکنم، به درختها، به خیابان، به مردم.
به دریچهی باز شدهی کولر اتوبوس که باد خنکی از آنجا به سمت صورتم روانه میشود. به آن نگاه میکنم و لبخند میزنم.
به خانم خوشاخلاقی که کنارم مینشیند و دو جمله با من صحبت میکند نگاه میکنم و لبخند میزنم.
سِر شدنم دارد از بین میرود. امروز علاوه بر نگاه کردن، کم کم لبخندی روی صورتم شکل میگیرد.
شاید در ادامهی روز قفل دهانم با کلید کلمات هم باز شود.
خدا را چه دیدی!...
ملیکا اجابتی