بعد از دو سال نقاشی کشیدم.
ماجرا از این قرار است که من در حال خواندن کتاب شفای کودک درون هستم. یکی از تمرینهای رایج کتاب این است که نقاشی کودک درون خود را با دست غیرمسلط بکشیم. سپس با دو دست مسلط(بالغ) و غیر مسلط(کودک) به نوشتن دیالوگهایی میان این دو بخش وجودمان بنشینیم.
در میان این تمرینها متوجه شدم که من هربار که کودکم را میکشم، او در حال نقاشی کشیدن است! شگفت زده شدم چون دقیقن من در کودکی دائم در حال تمام کردن دفترهای نقاشیام بودم. در نوجوانی هم زیاد نقاشی میکشیدم اما مدتی است که از آن دور افتادهام. حتی دو سال هیچ نقاشی به خصوصی نکشیدم.
در گفت و گو با کودک درونم او به من گفت که دلش میخواهد نقاشی بکشد.
و من امروز عکسی را انتخاب کرده و شروع به نقاشی کشیدن کردم. این تجربه احساسات عجیبی را در من زنده کرد. من با کودکم همراه شدم. خطوط را کشیدم. رنگ آمیزی کردم. در این میان تمام تلاشم را کردم که سخت نگیرم و به حرف والد سرزنشگرم توجه نکنم و با دل کودکم پیش روم.
حتا وقتی بااحتیاط و آرام رنگ میکردم، به من خوش نمیگذشت. زمانی که سریع و بیپروا این کار را میکردم، واقعن لذت میبردم. کودکم بالا و پایین میپرید و شادی میکرد.
با وجود اینکه دوسال نقاشی نکرده بودم از نتیجهی کار راضی بودم. به نظرم این نقاشی خیلی زیبا بود چون احساس خاصی در آن جریان داشت. این یک نقاشی ساده مثل بقیه نقاشیهای گذشتهام نبود. این محصول کار من و کودکم بود. ما با ذوق و آرامش و شادی با هم نقاشی کشیده بودیم.
بعد از نقاشی کردن انرژی مثبتی در اطرافم حس میکردم. اینبار باز هم به خواستهی کودک درونم سراغ کالیمبایم رفتم. شروع به نواختن کردم. قطعهای که بلد بودم را زدم. سپس آهنگی جدید تمرین کردم. از همنوازی با کودکم لذت بردم. کالیمبا را کنار گذاشتم تا سراغ کارهای دیگرم بروم. انرژی زیادی برای انجام دادنشان داشتم و با کیفیت و تمرکز به آنها پرداختم.
بعد از اینکه به این ماجرا فکر کردم تازه به قدرت کودک درونم پی بردم. کودکم مثل موتوری قوی برایم عمل کرده و انرژی مضاعفی به من داده بود و شاید این انرژی حاصل از همکاری من با او بود.
ما مثل چرخ دندههایی هستیم که درون من میچرخند و باعث رشد و حرکتم به جلو میشوند. دندانههایمان به هم چفت میشود و با هم میچرخیم. وقتی به کودکم اهمیت نمیدهم و میخواهم تنها تکان بخورم، مدام دندههایمان به هم گیر میکند و حرکت سخت و سخت تر میشود.
ملیکا اجابتی