
دیشب در ویکی گفتاورد سرچ میکردم و به صورت تصادفی نقل قولهایی از نویسندگان جهان میخواندم. چه آنها که میشناختم و چه آنها که اسمشان از بغل گوشم رد نشده بود.
نقل قولی از آلن دوباتن دیدم که خیلی به دلم نشست:
«کتابفروشیها، ارزشمندترین مقصد افراد تنها هستند. گواه این امر تعداد کتابهایی است که علت نگارش آنها این بوده است که نویسندگانشان کسی را برای حرف زدن پیدا نکرده اند.»
با این جملات یاد دورهای از زندگیام افتادم. تا سن مشخصی فرد پرحرفی حساب میشدم. البته گاه هنوز هم شرایطی پیش میآید که خیلی صحبت میکنم اما اگر در طی چند سال اخیر به شخصیتم نگاه کنم میزان حرف زدنهایم کاهش یافته است.
و من موهبت سکوت و در پی آن تنهایی را زمانی که خواهرم مهاجرت کرد، دریافتم. چند ماهِ بعد از مهاجرت او آنقدر کم صحبت میکردم که تمام افراد خانواده به وضوح متوجه این موضوع شده بودند. آنقدر کم حرف میزدم که دهانم به هم میچسبید و زبانم لاجون در آن غش میکرد. اما من از این حالت نه تنها رنج نمیبردم که برایم لذت بخش هم بود. احساس میکردم تحولی در من رخ داده و این تحول مرا به سمت تنهایی ارزشمندی میبرد. جایی که در آن با خودم و کتابها خلوت میکردم. و شاید با نویسندگانی که کسی را برای حرف زدن پیدا نکردهاند و حرفهایشان را نوشتند تا کسانی چون من بخوانند.
از آن زمان این تحول دوست داشتنی در من ریشه دوانده. سخن را در من کم کرده و سکوت و تنهایی را به آن افزوده که در پیاش گام نهادن به دنیای درونم، کتابها و البته کتابفروشیها را بیشتر کرده. همان جایی که به قول آلن دوباتن ارزشمند ترین مقصد افراد تنهاست!
ملیکا اجابتی