نقد فیلم آدم‌فروش

نقد فیلم آدم‌فروش(تابستان همان سال)

فیلم اثری چشم نواز است که تصویربرداری فوق العاده ای دارد و قابهای خوش‌رنگ و زیبایی را به نمایش میگذارد، اما فیلمنامه اش ضعیف و شخصیت پردازی اش ناقص است. روند فیلم کند است اما کسل کننده نیست.
محمود کلاری  مدیر فیلمبرداریِ شناخته شده ای در ایران است که با مهرجویی، فرهادی، کیمیایی، حاتمی کیا و علی حاتمی سابقه همکاری دارد و
فیلم، گویی داستان کودکی اوست که بسیار گرم و شاعرانه بیان می‌شود.
فیلم اشاره اش به سال 1332 و کودتای 28 مرداد است، اما این موضوع تأثیر خاصی بر روال فیلم نداشته است. پرتاب تعدادی اعلامیه و شلوغی در خیابان، نمی‌تواند روایت‌گر کافی برای آن روایت باشد.
بازیگران بازی‌های خوبی دارند، اما به عقيده من، فیلنامه دارای لکنت است.
طراحی صحنه و لباس فیلم، بسیار سنجیده و درست است و شاید این موضوع کمک کند تا مخاطب تا انتها فیلم را تماشا کند.
فیلم برای سازنده اش، دستاورد فنی بزرگیست اما حقیقتا دانشی را به مخاطب اضافه نمیکند.
بازی کوتاه مهران مدیری نقطه‌ی جذاب فیلم بود.
فیلم خرده پیرنگ هایی هم داشت اما خیلی تاثیری در بدنه اصلی فیلم نداشتند.
پسربچه ی فیلم، اول از داود پسرخاله اش یک قهرمان میسازد و سپس از پدرش. با توجه به ماجرایی که در فیلم پیش می آید مخاطب درک نمی‌کند که چرا این کودک، داوود را که از شخصیت های دوست داشتنی زندگی اش است را به دردسر می اندارد. در حقیقت انگار قهرمان زندگی این کودک ابهتش ریخته و عاقبت به خیر نمی‌شود.
تابستان همان سال(آدم فروش) باید قصه ی دزدیده شدن طلاها را شرح می‌داد اما مقهور فیلمبرداری زیبایش شده است.
علی اوجی که این اواخر این فیلم و فیلم خائن کشی مسعود کیمیایی را تهیه کنندگی کرده، دارد قدم‌های بزرگی در تهیه آثاری از بزرگان سینما برمی‌دارد.
کاراکتری که فریبا نادری نقش آن را بازی کرد به سبب عقده های دوران کودکی اش که در وجودش لانه کرده بود، بلد نبود خوب و راحت صحبت کند.
شخصیت مادر خانواده زنی با درک و با محبت تصویر شده بود. اما در طی داستان تلاشی برای ترمیم روابط شکرآب شده در خانه نمی‌کند. چیزی که برای من باورپذیر نبود اینست که چرا شخصیت های خوب، به یکباره و غیر منتظره به ضد قهرمان تبدیل می‌شوند.
مخاطب می‌خواهد بداند فیلمی که دارد می‌بیند و خاطراتی که در طی این فیلم بیان می‌شود، چه ضرورتی برایش دارد؟اما احتمالا متوجه نمی‌شود و سردرگم می‌ماند.
خودگویی یکی از جذاب‌ترین مسیرهای روایت قصه،در آثار سینمایی است. محمود کلاری که خواسته است داستان کودکی خود را به نحوی نقل کند، نتوانسته اثرگذاری محکمی بر مخاطبش داشته باشد. در این سبک، فیلمساز باید گذشته خود را با تمام تلخی و شیرینی هایش با درونیات مخاطب همراه کند تا بتواند مخاطب را جذب کند.
در انتها باید گفت به کارگیری رنگ های گیرا و جذاب و نیز نور زرد که مثل نشانه ای نوستالژیک از سال‌های گذشته است، بیشتر موجب جذب مخاطب به این فیلم شده است تا قصه ی آن.

پژمان بازغی نقش بسیار کوتاهی دارد اما گریم مناسب و ادای مناسب دیالوگ‌هایش به باورپذیری نقشش کمک کرده است و نیز
صابر ابر هم نقشی کوتاه دارد اما در همان زمان کوتاه، احساسی را که باید، به مخاطب منتقل می‌کند.
سینما یک مجموعه از عناصر هنریست که اگر همه ی ارکان، سر جای خود باشند و تعادل ایجاد شود، فیلم به اثری ماندگار تبدیل می‌شود.