فیلم درمورد زن میانسالی به نام زهره است که شهاب و شیوا فرزندانش و مادر پیرش با او در یک خانه زندگی میکنند.همسرش هم بدون اینکه طلاق گرفته باشند،جدا از او در شمال زندگی میکند.
تعدادی شبنامه علیه زهره هر شب در محل سکونتش،شهرک اکباتان،پخش میشود و جریان فیلم میخواهد توضیح دهد چه کسی این شب نامه ها را مینویسد و چرا؟
رویا افشار بازیگر نقش اول فیلم یعنی زهره است. فیلم با جریانی آرام به کنش ها و واکنش های روانی و اجتماعی زهره می پردازد و از طردشدگی و تنهایی خواسته و ناخواسته ی او صحبت میکند.
کارگردان در فیلمِ شخصیت محورش موفق شده شخصیتی چند وجهی را پیش روی مخاطب مجسم کند.
به عنوان مثال نمیدانیم از زهره، گربه دوستی اش را بینیم یا دزدی شکلاتش از مغازه را!
قضاوت های اجتماعیِ گاه و بی گاه، زهره را ناراحت میکنند و او ابتدا و انتهای فیلم میخواهد با خوردن قرص خودکشی کند که هر دو بار منصرف میشود.
طراحی صحنه مینیمال است و تا حد توان از نورهای طبیعی استفاده شده تا تمرکز اصلی روی شخصیت زهره بماند!
تدوین آرام فیلم هم به فرو رفتن مخاطب تا عمق ماجرا کمک بیشتری میکند و فیلم نامه،کم حادثه است اما بسیار درگیر کننده و به فکر فرو بَرنده است.
سکوت و ایستادگی زهره باعث میشود مخاطب به درون خود رجوع کند و ببیند چرا زهره چنین میکند و اگر خودش هم جای زهره بود آیا همین کار را میکرد؟
مانند طراحی صحنه،طراحی لباس هم ساده،باور پذیر و واقع گرایانه است.
شایعه،سو ظن،بی اعتمادی جامعه و قضاوت های منفی مردم میتواند دامنگیر هر زنی در جامعه شود.
شخصیت های مکمل فیلم،مانند مرد خانه نشین
همسایه،مواد فروشی که دوست شهاب و شیواست،
مادربزرگ پیر قصه،روانشناس و شوهر زهره هر کدام به درستی و خوبی نقش های خود را ایفا کرده اند.
زهره روی خط بسیار نازک عقل و جنون است.
در نهایت میفهمیم زهره که برای مرگ پسر معتادش شهاب خودش را مقصر میداند و برای رابطه ی گسسته اش با شوهرش بقیه او را مقصر میدانند،بسیار تحت فشار است.
زهره زنی تنها با ویژگیهای سایکوتیک است که در این فیلم به خوبی به نمایش،گذاشته شده است.
برای دیدن این فیلم که ریتم کند و روانشناسانه ای دارد، باید حوصله ی زیادی به خرج داد.
روایت فیلم هیجان محور نیست هرچند دیر به دیر رگه هایی از هیجان را هم دارد اما بیشتر حول یک موقعیت مرکزی نسبتا ترسناک میگذرد.
زهره جامعه گریز است و گاهی تحت فشار ممکن است دست به خشونت بزند!
زهره به خاطر فروپاشی روانیاش مدام در حال انتقام گرفتن از خود و بقیه است.از خودش بیشتر و از بقیه کمتر!
مخاطب باید صبوری کند و تک تک جزئیاتی را که کارگردان راجع به زهره به تماشا میگذارد،نگاه کند.
فرم فیلم،روایت اول شخص است به طوری که دوربین از همان ابتدای فیلم تا ۹۰ درصد روی زهره و افعال او متمرکز شده است.
انگار تمام سکانس ها تا حدی یا با حضور زهره است یا از نگاه زهره.
//بهترین سکانسهای فیلم از نظر من//:
در رتبه ی نخست، صحنه ی مکالمه ی زهره و دخترش شیوا بازی خوب ندا جبرائیلی است.آن زمان که مادر روی تخت خوابیده و دختر نشسته است.
سپس سکانسهای زیر :
*مکالمهی اعضای خانواده سر میز شام در لحظات ابتدایی فیلم.
*مکالمه ی زهره و مادر پیرش به تنهایی سر سفره
*سکانس مکالمهی شیوا و مادربزرگش در پذیرایی خانه