لاکپشت که با بازی فرهاد اصلانی در نقش دکترِ روانپزشک 'پیروز ارجمند' شروع میشود فیلمی روانکاوانه است!
پیروز نقش اول فیلم است که با همسرش گیتی با بازی نازنین کریمی زندگی دو نفرهی آرام و خوشی دارند.
گیتی سالها قبل بیمارِ پیروز بوده و علت مراجعهاش خودکشی و افسردگی به خاطر برهم خوردن رابطه اش با پسر عمویش شایان بوده است!
بعد از مرگ پدر گیتی ، مادرش با عموی متاهلش(پدر شایان)وارد رابطه میشود و همین باعث ناراحتی شایان و رها کردن این رابطه و نهایتا مهاجرت او از ایران میشود!
فرهاد اصلانی با درک خوبی که از نقشش داشته توانسته احساسات پیچیده ای مانند نگرانی،اضطراب،ناامیدی،ترس و تردید را به خوبی نشان دهد.
همچنین لحن او ، زبان بدنش و دیالوگ هایی که به خوبی هرچه تمام تر ادا میکند،نقش را بسیار باورپذیر کرده است!
اما برسیم به اکنون: حالا که داستان فیلم دارد رغم میخورد،عموی خانواده با بازی کوتاه هومن برقنورد، فوت کرده است آن هم نیمه شبِ همان شبی که کل خانواده دور هم مشغول رقص و دورهمی بودند!
و این بازی کوتاه برقنورد را به نظرم هر بازیگر دیگری نیز میتوانست بازی کند!
شایان میخواهد برای ختم پدرش به ایران بازگردد و این موضوع ترس وحشتناکی را به دل پیروز انداخته است!
چون او کاملا از شدت علاقه ی همسرش به شایان آگاه است.
در حین برگزاری مراسمِ پیش از خاکسپاری متوفی ، دکتر پیروز ارجمند که مرد ثروتمندی ست، میرود و برای همسرش آن ساعت گرانی که میداند دوست دارد را میخرد و در همان وضعیت سوگواری خانواده به او تقدیم میکند!
او پیش از این بارها به همسرش ثابت کرده که چقدر دوستش دارد اما حالا با خبر آمدن پیروز دچار ترس شده و انگار بخواهد همسرش را بیش از پیش به خودش علاقهمند کند فورا اقدام به خرید این هدیه برای او کرده است!
پیروز گهگاهی با دخترش دیدارهایی دارد،دختری که حاصل ازدواجش با همسر سابقش است!
اما در انتهای فیلم میفهمیم این دیدارها خیالات ذهن او هستند و فرناز(دخترش)با بازی نازنین بیاتی ، قبلا فوت کرده است.
برعکس بسیاری از نقش های مثبتِ بیاتی، این بار او اندک مایههای خباثت را در وجودش آشکار میکند که متفاوت با نقش های قبلی اش است اما آنچه نفهمیدم این بود که چرا گریم سر و صورتش شبیه بازیگر نقش اول فیلم کروئلا(۲۰۲۱)بود!
اما طراحی لباسش، برای نماینده ی نقش یک نوجوان امروزی بودن ،بسیار خوب بود!
فقط ای کاش فیلمساز عجولانه از رابطه ی پیروز و دخترش فرناز عبور نمیکرد و این رابطه را برایمان شفافتر میکرد.
مصرف قرصهای اعصاب توسط پیروز،صحبت های خیالی او با دخترش و نگرانی و حشتناک او از آمدن شایان همگی نشان میدهد که او وضعیت روانی مناسبی ندارد و از گذشته دردی را با خود حمل میکند که آمدن شایان مزید بر علت ناراحتی او شده است!
نهایتا شایان میآید و به علت شرایطی پیروز باید یک شب را با او در خانهاش سپری کند.
که اتفاقا نقطه ی اوج فیلم در همینجا شکل میگیرد و روایت فیلم از حالت آرام خود خارج میشود.
شایان با بازی کوتاه اما طبق معمول درخشان صابر ابر، با پیروز وارد گفتگو می شود و این گفتگو در نهایت منجر به جنون پیروز و مرگ شایان توسط او می شود.
حین مکالمهی شایان و پیروز ، سکانس روشن کردن سیگار پیروز با سیگارِ روشن شایان، برای من زیباترین سکانس فیلم بود.
اما کل این گفت و گو هم بعدا مشخص میشود که تنها در خیالات پیروز بوده است!
ناگفته نماند که،صابر ابر استاد بازی در نقش های کوتاه است.
همانند نقش کوتاهش در بسیاری از فیلم های سینمایی دیگر مثل یادگار جنوب و درباره الی،اینجا هم بسیار موفق عمل کرده است.
نقش مادر خانواده که آزیتا حاجیان آن را بسیار خوب ایفا کرده است هم قابل توجه است.
فقط آنچه برایم گنگ بود رابطهی خوب و بر پایهی ادب گیتی با مادرش بود که پیش از فهمیده بودیم این مادر عامل خراب شدن رابطه ی عشقی گیتی و شایان بوده است.
فیلم با پایان بندی اش،قصد رکب زدن به مخاطبانش را ندارد اما قصد دارد آنها را به فکر وادارد که برگردند عقب و یکبار دیگر سکانس ها را مرور کنند و در کنار هم قرار دهند تا به فهم و نتیجه گیری نهایی برسند.
فیلم در فضایی مملو از حقیقت و خیال رقم میخورد و برای من یادآور کارهای لینچ،کارگردان بزرگ است که همواره آثارش نماد های سورئالیستی داشتند و مملو از سکانس های رویاگونه بودند!
حضور لاک پشت ها که اتفاقا طبیعت شان به کند بودن معروف است انگار یک شباهت ریزی با کاراکتر اصلی فیلم با آن بدن چاق و بزرگش داشت.(طبیعتا میدانیم که افراد چاق کارهایشان را گاهی کند تر از سایر افراد انجام میدهند.)
نهایتا فیلنامهی فیلم،خوب بوده است اما در جاهایی بیش از اندازه پیچیده و مبهم میشود که احتمالا این برای مخاطب زیاد جالب نیست!
همچنین قابهای عمدتا بسته و کلوز آپ فیلم،به درک مخاطب از اضطراب و خفقان موجود در سکانس ها کمک کرده است.
فیلم به کمک طراحی صحنه خوب و بازی های خوب بازیگران تلاش داشته لایههای روانی شخصیت هایش را تحلیل کند که تا حد زیادی خوب عمل کرده است!
در پایان باید بگویم اساتید سینما باور دارند نقش بزرگ و کوچک وجود ندارد بلکه بازیگر کوچک و بزرگ وجود دارد و این موضوع در این فیلم به شدت مشخص است!
است!