نقد فیلمِ
Heart of the beast
فیلم، داستانِ یک کهنهسرباز نیروهای ویژه ارتش آمریکا(با بازی برد پیت) است؛ مردی تنها، سرسخت، مستقل و کمحرف که حالا در دوران بازنشستگیاش به طبیعت دورافتاده و زیبای آلاسکا سفر کرده است. او با هواپیمای خود به این منطقه سفر کرده و تنها همراهش سگاش است.
جیمز و سگش اودین، زخمهای جنگ را با خودشان حمل میکنند. اودین دندانهای مصنوعی و پای پروتزی دارد و جیمز خاطراتی از جنگهای مختلف دارد که هنوز در خوابهایش بازمیگردند. فیلم تلاش نمیکند این زخمها را با دیالوگها توضیح دهد. بخش زیادی از احساسات در نگاهها، مکثها، حرکات و رفتارهای کوچک میان آن دو شکل میگیرد.
من حتی دوست دارم بگویم اودین، ژرمن شپرد دوست داشتنیِ فیلم، نقشِ اول فیلم است نه جیمز بلمونت!
جیمز شنا میکند، با گرگها میجنگد و زخمهای هولناکش را خودش درمان میکند. تنها همراه وفادارش در تمام این مراحل اودین است.
اودین یک حیوان خانگی ساده نیست بلکه در عبور از تمام شرایط سخت به صاحبش کمک میکند.
بارها و بارها در طی فیلم با کمکهایش صاحبش را نجات میدهد و چشمهای مظلوماش، قلب مخاطب را رقیق میکند.
در انتهای فیلم مشخص میشود که اودین تنها دوست و یاور جیمز ست و او هیچکس را ندارد.
سفر آرام جیمز و اودین در طبیعت بکر آلاسکا ناگهان به کابوس تبدیل میشود. به خاطر طوفان و درد در کتفِ جیمز، هواپیمای شان سقوط میکند و این سقوط هواپیما، آنها را در فاصلهای دور از هر نشانهای از تمدن گرفتار میکند و آنان باید دهها کیلومتر مسیر سخت و طاقت فرسا را در دل طبیعت (جنگل، کوهستان، مرداب و رودخانه) طی کنند تا نجات پیدا کنند.
توفان، مواجهه با حیوانات وحشی مثل خرس و گرگ، زخم و جراحت، غرق شدن در آب، عبور از مسیرهای صعبالعبور، حضور در هوای سرد و ... فضای یک فیلم ماجراجویانه کلاسیک را برای مخاطب ایجاد میکند.
جیمز بلمونت، شخصیت کمحرفی ست که ترجیح میدهد کارهایش را خودش در سکوت و به تنهایی انجام دهد و هرجا هم که لازم شد از سگش کمک بگیرد.
حضور در طبیعت زیبا و لذت بردن از سکوتش و چادر زدن و ماندن در طبیعت چیزی ست که در ابتدا حس آرامش را به مخاطبِ فیلم میدهد اما سرانجام حوادث از راه میرسند.
جیمز انگار که پس از سالها حضور در جنگ و تجربهی تنش، حالا میخواهد در انزوا و در آغوش طبیعت باشد.
شما را نمیدانم اما خالکوبیِ قطبنما زیر گوش سمت چپ جیمز، برای من نمادین بود! انگار که بخواهد بگوید مسیر تجربهی عشق در زندگی از مسیر دوستی با حیوانات میگذرد.
فیلم انگار بخواهد پیوند عاطفی بین قلبِ دو هیولا را به تصویر بکشد: جیمز بلمونت و سگش اودین.
سالها حضور در شغلی نظامی و حالا حضور در طبیعت، از جیمز مردی با ظاهری خشن ساخته است اما او عمیقا به موجودی کوچک دلبسته و وابسته است.
ارتباط بین جیمز و سگش نشان میدهد که گاهی محبت آمیز ترین پیوندها بین موجوداتی شکل میگیرد که حتی زبان مشترکی ندارند.
نام فیلم، انتخاب بسیار هوشمندانهای ست. جیمز بلمونت هیولای سرسختی ست که قلب رئوفی دارد!
دیوید آیر(کارگردان) و برد پیت توانسته اند از یک داستان تکراری و آشنا، فیلمی سرشار از احساسات بسازند که مخاطب را تا پایان با خود همراه کند.
در پایان، باید از مائورو فیوره، فیلمبردارِ فیلم تشکر کنیم که از لحظهی شروع فیلم تا پایان فیلم( رسیدن به دل طبیعت، سقوط هواپیما، راه رفتن طولانی در دل طبیعت و...) ما را با تصاویر خیرهکننده اش پای فیلم مینشاند.
سکانسهای زیبای فیلم:
۱-وقتی اودین با پای زخمی، هنگام سقوط هواپیما و غش کردن جیمز، سعی دارد او را نوازش کند و مراقبش باشد.
۲-وقتی با دندان او را از آب بیرون میکشد و حتی کمکش میکند زخمش را ببندد.
۳-رسیدن جیمز و اودین به یک دشت که حیوانات وحشی در آن در حال شکار بودند!