فیلم داستانی به ظاهر ساده اما پیچیده دارد.نوجوانی در مدرسه گم شده و حالا زنی که ادعا میکند مادرش است(با بازی ميترا حجار) به دنبالش آمده است.
کل ماجرای یک ساعت و سی دقیقه ای فیلم درون یک مدرسه ی قدیمی میگذرد.لوکیشنی نسبتا متفاوت و جالب برای یک فیلم.
مدیر،ناظم و معلم های مدرسه در دوران کرونا مشغول فعالیت در مدرسه هستند و زمان امتحانات بچه هاست.
در حین فعالیت کادر مدرسه، زن جوان همچنان در دفتر کادر مدرسه و نیز در حیاط مدرسه منتظر است که پسرش که غیبش زده،بالاخره بیاید یا پیدا شود.
عمدهی سکانسهای فیلم و هستهی اصلی آن، صرف پیدا کردن این دانشآموز میشود اما در عین حال چند ماجرای کوچک هم پیرامون داستان اصلی اتفاق میافتد.
مثلا کلهر با بازی امیر رضا دلاوری،معلمی ست که تازه از همسرش جدا شده و در ماجرای گران شدن ساعتی سکه باید ماهانه یک سکه به همسرش بدهد و لهجه اصفهانیاش میان آشفته بازار فیلم،اندکی حلاوت و شیرینی ست.
پاکدامن با بازی علی اوجی،ناظم مدرسه است با گریمی متفاوت که پیش از این کمتر از او دیده ایم.یک فکر هایی راجع به مهاجرت دارد و دستی هم در فضای مجازی دارد.
پگاه با بازی خوب ابوالفضل پور عرب،مدیر مدرسه است که مدام سعی در حل اتفاقات مدرسه دارد که آنچنان هم موفق نیست و در عین حال سعی در انجام معاملات مشکوکی برای فروش بخشی از ملک مدرسه دارد.
سرایدار مدرسه،بخش هایی از مدرسه را به دانشجویان و مهاجران افغانی بدون اجازه ی مدیر مدرسه و غیر قانونی اجاره داده است.
و در دقایق پایانی فیلم مخاطب متوجه میشود که زنی که ادعا میکرد مادر پسر نوجوان است در واقع کسی بوده که با این پسر نوجوان رابطهی عاشقانه داشته و داستان آنجایی ترسناک میشود که مخاطب مشغول حساب و کتاب اختلاف سنی زیاد و فاحش بین این زن و آن پسر نوجوان و مدرسه ای میشود.
این زن که فردی بالغ محسوب میشود و مسئول اصلیِ ارتباط نادرست با یک نوجوان است در دیالوگ انتهای فیلم که با پدرِ پسر(والدِ پسر) دارد، مشخص میشود که به خاطر مشکلات روانی و تجارب منفی از روابط عاطفی گذشتهاش، تصمیم گرفته که با یک نوجوان وارد رابطه شود که به قول خودش این پسر کم سن در رابطه مانند یک لوح سفید است و البته زن امیداور بوده که شاید این بار تجارب بد قبلی اش را نداشته باشد که البته باز شکست میخورد!
بهتر بود در فیلم ما شاهد صحنه ای از مکالمات و ارتباط این زن جوان با پسر نوجوان می بودیم؛که شاید به عنوان تماشاگر میتوانستیم اندکی پایان داستان را حدس بزنیم اما با این شیوه ای که فیلم طرح شد،کارگردان مخاطب را در پایان فیلم سوپرایز میکند.
فیلم در سال ۹۹ ساخته و در مهر ۱۴۰۴ اکران شده است.هرچند موضوع فیلم نسبتا جدید است اما اگر در زمان خودش اکران میشد و این وقفهی ۵ ساله اتفاق نمیافتاد شاید بیشتر دیده میشد.
هنرستان آزادی که در آن خبری از آزادی فکری نیست و هر کدام از شخصیت ها درگیری های فکری خودشان را دارند،در انتهای یک بن بست واقع است.شاید بخواهد بهمان یادآوری کند که مسائل اخلاقی هم در جوامع به بن بست رسیده اند.
قسمتی که کارشناس ها حضور پیدا کردند و ایرادات ریز و درشت مدرسه را گفتند و مدیر و ناظم درصدد ماستمالی همه چیز بودند،جزو جالب ترین سکانس ها بود.
باعث ناراحتی و دلشکستگی است که میدانیم هنوز هم در ایران تعدادی از چنین مدارس قدیمی و فرسوده ای وجود دارد.
برخی اتفاقات فیلم تنها مطرح شدند و بدون هیچ پرداختی رها شدند. مثلا ماجرای کاشی ها دقیقا چه بود؟ دقیقا چه کسی ، با چه هدفی و از کجای مدرسه آنها را میدزدید؟
اما نماد سازی فیلم به خوبی عمل کرده بود،خصوصا در جریان خرابی فاضلاب مدرسه.بوی فاضلابی که کل مدرسه را گرفته بود در حقیقت نمادی ست بر اینکه بی اخلاقی کل جامعه را گرفته است که اگر اینطور نبود چطور یک زن بالغ به خودش اجازه میداد از یک نوجوان زیر سن قانونی سو استفاده کند؟
و نیز افرادی که ظاهرا ادعا میکردند متخصص هستند هم نتوانستند حلال مشکل فاضلاب باشند، پول را گرفتند و کار را انجام ندادند و در نهایت کار افتاد به دست مهاجران افغانی که ادعا میکردند به تجربه،دراین کار مهارت بیشتری دارند.
در انتها فکر میکنم پیام پنهان اما مهم فیلم این باشد که بچه ها به سبب آسیب پذیری شان واقعا در جامعه نیاز به مراقبت بیشتری دارند و احتمالا بچههایی که والدینشان طلاق گرفته اند، بسیار بیشتر از سایر بچهها نیاز به مراقبت دارند.
به عقیدهی من مراقبت و محافظت از همهی افراد زیر ۱۸ سال برای بزرگسالان جامعه یک مسئولیت اجتماعی ست.