این فیلم به عنوان نماینده ایران برای اسکار ۲۰۲۶ معرفی شده است.فیلم در ژانر فیلمهای جادهای است پس پیش از آنکه درمورد خود فیلم بگویم باید شما را با این ژانر آشنا کنم.در این ژانر افراد به دلیلی از خانه دور شده و در سفر هستند و این سفر زندگی یا دیدگاه آنان را تغییر میدهد به طوری که انگار فقط خانه را پشت سر نگذاشته اند بلکه جهان بینی خود را هم در خانه جا میگذارند و راهی میشوند تا سفر به آنها چیز های جدیدتری یاد بدهد و اعتقادات قبلی آنها را به چالش بکشد.
دو موضوع مهم در این سبک فیلمها یک جستجو و دو فرار است.جستجو برای چیزی یا شخصی و فرار از عقوبتی!
شخصیت های این سبک فیلمها معمولا نگران،مضطرب،ناامید،مستأصل و بی قرار هستند.
این فیلم ها عموما دارای پایان باز هستند و کلاسیک نیستند که شروع،اوج و پایان داشته باشند.ریز ریز و پشت هم اتفاقاتی رخ میدهد و کاراکتر ها در آن میان متحول میشوند و در معرض قضاوت به کمک عقایدشان قرار میگیرند!
اما برسیم به این فیلم!برعکس همیشه این بار میخواهم اول از آخرش بگویم!پایان فیلم دلگیر است و تو را با زن و فرزندی چشم انتظار مواجه میکند که تو میدانی عزیزشان دیگر برنمیگردد.کاش مشکلات زندگی امروزی بگذارد این پایان بندی برای چند دقیقه بعد از خروج از سینما ما را با خود درگیر کند!
در طی فیلم بسیاری از تصمیمات شخصیت ها توام با تردید و عذاب وجدان است اما این فیلم بیشتر از هر چیز عزت نفسِ این افراد کم برخوردار را نشان میدهد!همچنین معرفت و همدلی را میتوان در برخی صحنه ها مشاهده کرد.
لوکیشن فیلم که جادهای است بیابانی، با سادگی ظاهری کاراکتر ها یکسو است.
نکته ی مهم دیگر این است که شخصیت ها با اینکه نسبت خاصی در فیلم ندارند مثلا مادر فرزندی، اما انگار هیچ شخصیتی را نمیتوان از فیلم حذف کرد.انگار هر کدام باید باشند تا یک گوشهی کار را بگیرند!
مخاطب اگر با دقت فیلم را ببیند خودش را یکی میان آن جمع هفت نفره ی داخل ون میبیند که مرگ یکی از مسافران بدشانسی بزرگی را برای آنان رقم زده است.
هفت نفرِ داخل ون در واقع نماینده ی افراد مختلف در جامعه هستند.هر اتفاقی که بیفتد هرکس به تناسب فهم و منافع خود واکنش نشان میدهد!
کشف پول از یک جنازه آن هم در ونِ در حال حرکت از شهداد به کرمان به عقیدهی من میتواند نقطه ی اوجی برای فیلم محسوب شود.
نکته ی ظریف اما مهم فیلم نگاه همدلانه ی کارگردان فیلم به بازیگرانش است! افرادی انسانی و خاکستری که خوب و بد شان مجزا نیست.
شاید بتوان گفت فیلم از بانیپال شومون یک ستاره برای سینما ساخت.او شبیه به مردان قدیمی با کم گویی توانست جمع را تا حدی با خود همراه کند و کنترل اوضاع را در دست گیرد.چنین سبکی از یک کاراکتر مردانه را کمتر این روزها شاهد بوده ایم.علیرضا ثانیفر که فرصت طلب،نسبتا رکگو و حرص دربیار بازی کرده است و گریمش هم او را یاری داده است،میتواند ستاره ی دیگر فیلم باشد.فیلم در من حس شفقت نسبت به مسافران ون را برانگیخت که اگرچه همواره خوب رفتار نکردند اما انسان هستند و خطا جزئی از وجودشان است.فیلم به عقیدهی من هم خودِ سینما بود هم پیام اخلاقیای متفاوت داشت؛اینکه انسان هرگز کاملا بد یا کاملا خوب نیست.اینکه در لحظه چه میکند کاملا وابسته به موقعیت،شرایط،تجارب پیشین،تربیت و طرز تفکرش دارد!