فیلم در مورد یک آپارات چی هستش که عاشق سینماست و در ادامه عاشق دختری میشود اما مشکل از اونجایی شروع میشود که پسر از خانوادهای سلطنت طلب هستش و دختر از خانواده انقلابی و شروع فیلم با وقوع انقلاب همراه هستش و سپس فیلم با اتفاقات بعد از انقلاب ادامه پیدا میکند.
تفاوت و تعارض بین این دو خانواده و مکالماتشان تنها بخش طنز فیلم است که احتمالا مخاطب را سرگرم میکند اما این ایدهی کهنهای محسوب میشود و جذابیتی جدید برای مخاطب محسوب نمیشود و ارزش افزودهی چندانی هم برای او ندارد.
فقط پدر دختر(مرد عطار) که مخالف سرسخت سینماست شاید بتواند اندکی از مسیری که سینما در طی ۵۰ سال اخیر طی کرده را خاطر نشان سازد و نشان دهد با چه مشکلاتی رو به رو بوده و هست.
در ادامه باید بگویم:یک چهارم فیلم برش هایی از فیلمهای دیگر ست که بسیاریشان واقعا ربطی به ماجرای اصلی فیلم ندارند.
و تدوین فیلم و برشهای پشت هم خصوصا در ابتدای فیلم برای من به شخصه کمی آزار دهنده بود اما این را هم میدانم که تدوین چنین فیلمی حتما سخت و زمانبر بوده است.
در این فیلم هم مانند یکی دو فیلم مشابه اش(سینما نیمکت و ناصرالدین شاه آکتور سینما)، مخاطب باید تا حدودی اطلاعاتی نسبت به فیلمهای قدیمی ایرانی و خصوصا فیلمفارسی داشته باشد تا بتواند بهتر فیلم را درک کند.
همچنین این فیلم اندکی مرا به یاد دو فیلم زیر میاندازد:
یک/ حاجی آقا اکتور سینما.
و
دو/ لیلی با من است.
اصلی ترین باگِ فیلم این است که انگار فیلم دو پاره شده؛ یک قسمتی که میخواهد عشق دو جوان را روایت کند و قسمت دیگر که میخواهد ادای دین بکند به سینمای قبل از انقلاب و یا حتی فیلمهای موفقِ بعد از انقلاب.
در حقیقت فیلم بین این دو ایده سرگردان است.
نمیدانم شاید عجیب باشد اما به نظرم کاش کارگردان این داستان عاشقانهی تکراری را حذف میکرد و یک مستند درمورد سینمای ایران میساخت، و احتمالا موفق تر هم میبود.
چون در فیلم بازیگران فقط در حد تیپسازی هستند و اصلا شخصیت پردازی نمیشوند.
فیلم منسجم نیست و فیلمنامه دارای مشکلاتیست.
اگر سکانسهایی حذف و چیزهای دیگری اضافه میشدند احتمالا میشد یک مستند خوب از دل این فیلم درآورد.
طراحی صحنه هرچند گاهی زیباست اما به طور کلی فیلم در چند دهه دارد روایت و دنبال میشود اما ما تغییر به خصوصی در ظاهر بازیگران و محیط شان نمیبینیم!
شاید حتی بتوان گفت گاهی بدون اینکه لزومی داشته باشد از هنروران بسیاری در برخی سکانسها استفاده شده تا ضعف لوکیشن فیلم پوشش داده شود.
و نیز
صحنههای مربوط به جنگ هم در فیلم آنچنان چنگی به دل نمیزند.
جالبترین سکانسها :
جایی که پسر خانواده با لباس رزم پیش پدرش میرود که نشسته و دارد چیزی مینوشَد و کنارش خوشههای انگور آویزان است.
و دیگری
سکانسهای خواستگاری و درآوردن و بستن مجدد کراوات توسط پدر خانواده خصوصا در اولین خواستگاری که عمهی خانواده به مادر پسر گفت به همسرت بگو کراواتش را دربیاورد.
نقطه قوت فیلم :
بازی خوب نصرت کریمی ست
و آن تک سکانسی که آناهیتا درگاهی وقتی برادرش بازداشت شد به زمین گلآلود افتاد و گریست.
البته از گریم خوب سیاوش مفیدی هم نباید بگذریم.
عجایب فیلم :
دختری از یک خانواده مذهبی با چنین پدری، چطور زود عاشق پسر قصه میشود، حتی در اولین سکانسی که هم را دیدند با بلبل زبانی جوابش را میدهد.
و نیز برخلاف رسم آن زمان از زیر چادر موهایش را بیرون میگذارد و در بازاری در حال خرید کتاب دیده میشود!
در پایان باید بگویم فیلم با وجود ایراداتی که از آن گرفتم باز هم اثر ارزشمندیست که ارزش دیدن و وقت صرف کردن دارد و نوستالژیهای زیادی را برایتان زنده میکند.
(لطفا اگر این نقد رو دوست داشتید من رو در اینستاگرام هم دنبال کنید :
melika _ _ allahyari _ _
و نیز این نقد رو با دوستانتون هم به اشتراک بگذارید.)