نقد فیلم Into the deep
نقش اصلیِ فیلم، 'کسیدی' است. دختری اقیانوسشناس که البته غواصی را خوب بلد است. در دوران کودکی او، پدرش به هنگام شنا در دریا توسط کوسه ها بلعیده شد. (پس این خاطرهی دردناک باعث شد دریا برایش فقط دریا نباشد بلکه یادآور فقدان پدرش هم باشد.)او همواره در خواب هایش این کابوس را مرور میکرد و از دریا وحشت داشت اما همانطور که در فیلم هم بارها میبینیم، پدر بزرگش که زیستشناس دریایی است، مدام سعی میکند به کمکِ صحبت با او و اجبارش به شنا در استخر ترس او از آب را از بین ببرد تا جایی که بعد از گذر از دوران کودکی و نوجوانی، کسیدی تقریبا با دریا آشتی و مجدد به آن علاقهمند میشود.
قصه از آنجایی شروع میشود که او به همراه همسرش و چند نفر دیگر برای تفریح سوار کشتی میشوند و به دل دریا میزنند اما دزدان دریایی که در جستجوی مواد مخدر غرق شدهشان هستند، کشتی آنها را گروگان میگیرند و کسیدی را مجبور میکنند برود و مواد را از اعماق دریا که محل زندگی کوسههاست به بالا بیاورد.
به صورت کلی، فیلم در ژانر بقا است اما مقداری فلسفهیِ زندگی را هم درون خود دارد.
نکتهی مهمی که پدربزرگ کسیدی به او و همهی ما آموزش میدهد این است که ترس ناشی از ناآگاهی یعنی: هر چیزی که نمیشناسیم، ممکن است برایمان تهدیدآمیز به نظر برسد اما شناخت همراه با احتیاط یعنی: شناختن یک خطر به معنای انکار آن نیست، باید بتوانیم واقعبینانهتر با آن مواجهه شویم.
و نهایتاً، غلبه بر ترس با از بین رفتن ترس فرق دارد.
تغییر اصلی کَسیدی این نیست که دیگر ترسی ندارد؛ بلکه ترس دیگر بهتنهایی برای او تصمیم نمیگیرد.
او نمیتواند گذشته را تغییر دهد یا تضمین کند که آینده خطرناک نیست، اما میتواند رابطهاش را با ترس تغییر دهد.
او فقط با خطر کوسهها روبهرو نیست بلکه باید با خاطرهای که هنوز بر تصمیمها و واکنشهایش تأثیر میگذارد نیز کنار بیاید.
حتی دریا میتواند نمادی از ناخودآگاه باشد: فضایی کاملاً عمیق، ناشناخته و غیرقابلکنترل که انسان از ورود به آن میترسد، اما برای عبور از بحران ناچار است بالاخره با آن مواجهه شود.
کسیدی ترسی را از گذشته با خود حمل میکرد اما گذشته عوض نمیشود، این ما آدمها هستیم که باید معنای گذشته را برای خود حتی شده اندکی، تغییر دهیم.
شجاعت یعنی با وجود ترس، بتوانی آگاهانه تصمیم بگیری؛ نه اینکه اصلاً نترسی.
رهایی هنگامی اتفاق میافتد که خاطرهٔ یک اتفاق، تمام زندگی امروزت را کنترل نکند و البته مواجهه با ترس لزوماً به معنای از بین رفتن آن نیست؛ گاهی یعنی یاد بگیریم اجازه ندهیم گذشته تمام انتخابهای امروزمان را تعیین کند.
فیلم از لحاظ روانی (برای نقش اولش کسیدی) چند مرحله را دنبال میکند:
۱-ترس ۲-مواجهه با ترس(دیگه نمیخواد تمام هویتش را بر اساس تجربهی تلخش تعریف کند.) ۳-باز تعریف ترس(گذشته نباید آینده را تعریف کند.)
سکانسهای جالبِ فیلم:
۱-کشته شدن جُردن (بَد مَن و رئیس دزران دریایی)توسط کسیدی
۲-مواجهه رویاگونه و آشتی کسیدی و کوسه زیر آب(به طوری که او بدون ترس به کوسه نگاه میکند.)
۳-زنده ماندن و بازگشت گِرِگ و نقش پررنگش در شکلگیری پایان فیلم
در پایان باید بگویم، این فیلم هم مثل بسیاری دیگر از فیلمهای این ژانر، از یک تقابل آشنا استفاده میکند: خطر طبیعت در برابر خطر انسان. (کوسهها تهدیدی ملموس هستند اما انسانهای شرور تهدیدی ناملموس)
ختم کلام اینکه، به فیلم امتیاز ۵ از ۱۰ را میدهم و نقطه ضعف آن را در شخصیتپردازیاش میدانم. هرگز شخصیت پردازی بهاندازهٔ کافی عمیق صورت نگرفته است. تنها کسیدی خوب به مخاطب معرفی میشود اما باقی کاراکترها گمنام باقی میمانند.